Janusz Wichowski

SEZONY:
1955/1956 1956/1957 1957/1958 1958/1959 1959/1960

Janusz Wiktor Wichowski
koszykarz wzrost: 196 cm data urodzenia: 1935-10-06, Chełm data śmierci: 2013-01-31, Valenciennes zawodnik Polonii w latach: 1955–1960 wcześniejsze kluby: Budowlani Jelenia Góra (1949-1952), Ogniwo Wrocław (1953–1955) późniejsze kluby: Legia Warszawa (1960–1968), Brugge (Belgia - 1968–1969), Skra Warszawa (1969–1971), Marly Escaudain (Francja, 1971–1981)

Osiągnięcia sportowe (jako zawodnik Polonii)

sezon 1955/1956: tytuł króla strzelców I ligi
sezon 1956/1957: wicemistrzostwo Polski🥈
sezon 1958/1959: mistrzostwo Polski🥇 i tytuł króla strzelców I ligi
sezon 1959/1960: wicemistrzostwo Polski🥈 i tytuł króla strzelców I ligi

Po odejściu z Polonii m.in. z Legią 3-krotne mistrzostwo Polski, 1-krotnie tytuł króla strzelców I ligi i udział w igrzyskach olimpijskich 1960.

J. Wichowski wspomina grę w Polonii

"- Mistrzostwo Polski zdobyte w 1959 roku ze słynnymi „Czarnymi Koszulami” pod wodzą trenera-legendy Władysława Maleszewskiego to było coś niesamowitego - opowiada. - Polonia była wtedy ukochanym klubem warszawiaków, a nie miała do tamtej chwili takiego trofeum. Zdobyliśmy złoto po ośmiu wywalczonych uprzednio srebrnych medalach.
W decydującym meczu z Wisłą Kraków Wichowski zdobył 50 punktów - wówczas był to ligowy rekord. - Graliśmy wtedy na Konwiktorskiej - wspomina. - Przed tym spotkaniem trener zaprosił mnie do kawiarni. W trakcie półgodzinnej rozmowy tak mnie nastawił i zmotywował, że ustanowiłem rekord. Wtedy to był wyśrubowany wynik. Nigdy jednak nie byłem taki, by łaknąć tych punktów jak najwięcej. Zawsze podkreślałem, że moje osiągnięcia to zasługa kolegów, którzy mi podawali. Nie byłem indywidualistą."
(za: Marek Cegliński, Z kart historii: Janusz Wichowski, plk.pl 2012[1])

J. Wichowski we wspomnieniach

"(...) Ale był nie tylko boiskowym wirtuozem, ale też cwaniakiem. Testował sędziów, wymuszał faule. Niewidoczną dla arbitrów ręką opierał się na rywalu, ciągnął go, a drugą, z piłką, pokazywał tak, by samemu zostać złapanym.
– Wichowski, świeć panie nad jego duszą, w czasie gry bywał złośliwy – wspomina Jarzębiński. – Potrafił zrobić specjalnie jakieś zajście, żeby zobaczyć, czy sędzia zareaguje. Był trochę niebezpieczny, bo on te akcje z premedytacją przygotowywał – dodaje były sędzia. A wiele osób potwierdza jego słowa."
(za: Łukasz Cegliński, Marek Cegliński, Srebrni chłopcy Zagórskiego, Warszawa 2013, s. 94)

"Najlepszy gracz Polonii mógł liczyć na szczególne traktowanie przez klub. Jako jeden z niewielu dostał etat na kolei, umożliwiający mu pełne skoncentrowanie się na grze. Ponadto otrzymał do dyspozycji pokój w klubowym lokalu przy ul. Foksal 19. Garsoniera stanowiła świetną bazę wypadową do Kameralnej, gdzie „Wichoś” (zwany również „Satyrem”) czuł się jak ryba w wodzie."
(Kamil Czarzasty, 60 lat temu koszykarze Polonii Warszawa triumfowali w lidze. Co zostało po "Czarnych Koszulach"?, "Gazeta Wyborcza" 2019[2])

„[Na Foksal] był przedwojenny portier, pan Antoni, staruszek z siwą brodą, który całe życie pracował u Branickich lub Czartoryskich - wspomina Hanna Loth - Mój mąż był zawodnikiem, ale też sekretarzem generalnym Polonii. Codziennie rano pan Antoni stawał na progu i mimo błagań męża, by nie mówić do niego "jaśnie panie", tylko najwyżej "panie sekretarzu", relacjonował: "Jaśnie panie, w nocy nic ważnego nie zaszło. Tylko nad ranem była milicja, bo panienki wychodziły przez okno od pana Wichowskiego. Ale ułagodziłem.”"
(Łukasz Cegliński, Marek Cegliński, Srebrni chłopcy Zagórskiego, Warszawa 2013, s. 96-97)

Informacje biograficzne

Ukończył technikum ekonomiczne w Jeleniej Górze. Studia ekonomiczne rozpoczął we Wrocławiu, jednak w zw. z przenosinami do Polonii Warszawa zmienił je na Szkołę Główną Planowania i Statystyki w Warszawie. Od 1968 był żonaty z Iwoną Wichowską, byłą tancerką Zespołu Pieśni i Tańca "Mazowsze", z którą miał dwoje dzieci. Po zakończeniu kariery sportowej przeniósł się z rodziną do Francji, gdzie pracował jako trener i nauczyciel w-f oraz - już w niższych ligach - grał także w koszykówkę aż do 46. roku życia.

Bilanse ligowe

Sezon	Liga	Gry	Punkty	Średnia
1955–56	I liga	18	414	23
1956–57	I liga	14	369	26,36
1957–58	I liga	21	*422	22,21
1959–59	I liga	22	599	27,23
1959–60	I liga	22	565	25,68
Razem co najmniej		97	2369	24,94

* W sezonie 1957–58 i w ogólnym bilansie ligowym brak informacji o punktach zdobytych w 2 spotkaniach; średnia punktów liczona dla gier ze znaną liczbą zdobytych punktów (19) dla sezonu 57/58 i (95) w bilansie ogólnym.