Stanisław Kacicki
| SEZONY: |
|---|
 |
|
Stanisław Kacicki |
|---|
|
Losy w trakcie II wojny św.
W wojnie obronnej 1939 walczył w szeregach 7. Pułku Ułanów Lubelskich. Uwięziony przez Sowietów w obozie w Kozielsku, z którego uciekł. W konspiracji w Armii Krajowej (1. Dywizjon 7. Pułku Ułanów Lubelskich "Jeleń” - pluton 1109). W Powstaniu Warszawskim walczył w batalionie "Zaremba"-"Piorun" - 3. kompania na Śródmieściu Południowym. Po upadku Powstania w niewoli.
na podst. informacji ze strony Muzeum Powstania Warszawskiego[1] oraz wypowiedzi jego wnuka, Rafała Szczepańskiego:
"W powstaniu warszawskim brał udział dziadek mojej żony – por. Stanisław Kacicki ps. „Kac”. Na początku wojny dostał się do radzieckiej niewoli, przebywał w obozie w Kozielsku, skąd udało mu się uciec i wrócić do Polski. W powstaniu dołączył do oddziału Zaremby-Pioruna i walczył koło Urzędu Telekomunikacyjnego przy Nowogrodzkiej. Był ciężko ranny. Oznaczony został krzyżem Virtuti Militari. Po powstaniu znalazł się w obozie jenieckim. Po uwolnieniu pozostał na Zachodzie."
(z wywiadu z Rafałem Szczepańskim, "Gazeta Stołeczna" 2017[2])
Zdjęcia
Przegląd Sportowy nr 17 z 1.03.1937 s. 3
1938/1939 - piłkarze Ręczni Polonii; S. Kacicki 3. z prawej
