Jerzy Szularz

Jerzy Szularz (Szularz II)

Przegląd Sportowy 1946-12-02 nr 70 piłkarz/trener data urodzenia: 1924-06-17, Warszawa data śmierci: 2005-05-07, Warszawa miejsce pochówku: Cmentarz Wolski w Warszawie kwatera 104, rząd 2, grób 20 pozycja na boisku: napastnik okres gry w Polonii: 1945–1955 wcześniejsze kluby: Orkan Warszawa (1938–1939), Wawel Warszawa (okres okupacji), Okęcie Warszawa (1945), Warszawianka (1945) okres trenowania Polonii: 1958–1959 trener Polonii w okresie: 1958–1959 związki rodzinne: brat Wacława Szularza

Piłkarz Polonii, grał w mistrzowskim sezonie 1946, zdobył też z Polonią Puchar Polski 1952. Gracz wielkiej klasy i ogromnej waleczności. Później szkoleniowiec m.in. pierwszej drużyny Polonii, ale także drużyn juniorskich – odkrywca wielu talentów, ceniony pedagog. Piękna karta okupacyjna: w dniu wybuchu Powstania Warszawskiego zgłosił się do walczących na Woli oddziałów Armii Krajowej. W zgrupowaniu „Waligóra” bronił swej rodzinnej dzielnicy. W nocy z 30 na 31 sierpnia 1944 roku wziął udział w heroicznej próbie przebicia się ze Starówki do Śródmieścia kanałami pod umocnieniami niemieckimi. Został ciężko ranny przy pomniku Kopernika na Nowym Świecie. Po wojnie przystąpił do Polonii, której pozostał wierny do końca. Karierę na boisku skończył w 1955 roku. „Wyróżniał się kulturą osobistą, wręcz ojcowskim stosunkiem do zawodników” – pisali kronikarze Polonii.
W latach 1958-1959 trener Polonii, z którą w 1958 r. awansował z III do II ligi.
opis: Historycy Dumy Stolicy, za [1]

Linki

• opis na Wikipedii [2]

Artykuły prasowe

• Robert Gawkowski, Z odłamkiem w nodze. Jerzy Szularz - wizerunek, "Polonia Ole!" nr 5/2002, str. 23
• Dariusz Wołowski, Ballada o piłkarzu, "Gazeta Wyborcza" z 15.06.1993

Statystyki

➯ Jerzy Szularz: statystyki

Informacje prasowe

➯ Jerzy Szularz: informacje prasowe

Opinie prasowe

"Szularz to „artysta piłki”, jego wspaniałe zagrania techniczne i szybkość z jaką przeprowadza akcje stawiają go w pierwszym rzędzie piłkarzy stolicy, a obecnie, Polski."
("Życie Warszawy" nr 304 z 1946-11-05 w artykule Sukces młodych piłkarzy Polonii. Ochmański i Szularz kandydatami do repr. Polski)

Zdjęcia

➯ Jerzy Szularz: zdjęcia

Jerzy Szularz wspomina Powstanie Warszawskie

"Dosłownie na pięć minut przed egzekucjami na Woli przedostałem się z kolegami na Stare Miasto, gdzie przyjęto nas do oddziałów Armii Krajowej. Powstanie. Nie mogliśmy stać na uboczu, każdy palił się do walki, chciał mieć broń, granaty, bojowe zadania... Później kanałami przedostaliśmy się do Śródmieścia. Niestety mój udział w walce zakończył się szybko. Tragicznie. Wybuch pocisku "krowy" spalił, zniszczył mi twarz. Zupełnie ślepy leżałem szpitalu na Foksal nie wierząc nie tylko w to, że kiedykolwiek odzyskam wzrok, ale w ogóle, że przeżyję to piekło. Los obszedł się jednak ze mą łaskawie. Dane mi był przeżyć. Oczy też ocalały."
Jacek Żemantowski, Zmartwychwstanie, "Sportowiec" nr 6 z 11.02.1975 s. 16)