Igrzyska Olimpijskie w Paryżu 1924
Paryż, 4.05-27.07.1924
Reprezentacja Polski: 81 osób (startowało 66 – 1 kobieta i 65 mężczyzn) w 10 sportach: 5 bokserów, 6 jeźdźców, 10 kolarzy (8 startowało + 2 rez.), 14 lekkoatletów, 18 piłkarzy (11 startowało + 7 rez.), 7 strzelców, 9 szermierzy (w tym 1 kobieta; 6 startowało + 3 rez.), 9 wioślarzy (6 startowało + 3 rez.), 2 zapaśników, 1 żeglarz.
Zawodnicy Polonii Warszawa na igrzyskach
Zawodnicy Polonii startowali w jednej dyscyplinie:
lekkoatletyka
W 14-osobowej drużynie lekkoatletów polskich znalazło się 5 zawodników Polonii: Antoni Cejzik, Julian Łukaszewicz, Stanisław Sośnicki, Stefan Szelestowski, Stanisław Świętochowski.
Kierownikiem drużyny był Wacław Znajdowski, trenerem Maurice Baquet.
"Z 26 konkurencji [lekkoatletycznych] Polska brała udział w 13, nie osiągnęła nigdzie sukcesów, a zawodnicy polscy nie doszli ani razu do półfinału". ("I-szy Polski Rocznik Sportowy: 1925)"
- bieg na 100 m: Stanisław Sośnicki w przedbiegu był przedostatni
- bieg na 400 m: Stanisław Świętochowski w przedbiegu ostatni
- bieg na 5000 m: Stefan Szelestowski w przedbiegu przedostatni
- bieg drużynowy na 3000 m: Julian Łukaszewicz 18. miejsce (9:55), Stefan Szelestowski 19. miejsce (ostatnie); w klasyfikacji drużynowej Polska 6. miejsce (ostatnie)
- skok w dal: Stanisław Sośnicki 5,67 (o 1 m gorzej od rekordu Polski i 2 m gorzej od zwycięzcy)
- dziesięciobój: Antoni Cejzik najlepszy występ spośród Polaków (11. miejsce w ogólnej klasyfikacji spośród 36 uczestników, z których konkurs skończyło 25); wynik 6329 pkt (rekord Polski)
wyniki: "I-szy Polski Rocznik Sportowy 1925" s. 176-177[1]
Igrzyska we wspomnieniach
Antoni Cejzik
"W roku 1924 wyjechałem do Polski, gdzie wstąpiłem do Polonii. Początkowo wyniki miałem znacznie słabsze niż w Rosji, co spowodowane było długą, uciążliwą podróżą oraz zmianą klimatu i poważnem zapaleniem płuc, jakie przechodziłem w ciągu zimy 1923/24. Mimo to wysłany zostałem na Olimpjadę do Paryża. Zająłem tam wówczas w dziesięcioboju miejsce 11-te, które wprawdzie wszyscy w Polsce uważali za zaszczytne, ja jednak zadowolony zeń nie byłem, gdyż w dobrej kondycji powinienem był uzyskać rezultat znacznie lepszy." (Przegląd Wieczorny 1929-10-09 nr 233 s. 6)
