Stanisław Świętochowski
|
Stanisław Świętochowski |
|---|
|
Osiągnięcia sportowe
- trzykrotny mistrz Polski:
- w biegu na 400 metrów w 1922
- w biegu na 800 metrów w 1922
- w sztafecie 4×100 metrów w 1923
- czterokrotny brązowy medalista mistrzostw Polski w lekkoatletyce:
- w biegu na 100 metrów w 1921
- w biegu na 400 metrów w 1921
- w biegu na 400 metrów w 1923
- w skoku w dal w 1922
Sześciokrotnie poprawiał rekordy Polski:
- w biegu na 400 metrów przez płotki na 1:06,3 (1923-07-28 w Warszawie)
- w sztafecie 4×100 m na 46,7 (1922-07-02 w Warszawie) i 46,4 (1923-07-29 w Warszawie)
- w sztafecie szwedzkiej na 2:08,8 (1922-07-09 w Warszawie)
- w sztafecie olimpijskiej na 3:48,6 (1922-07-16 we Lwowie)
- w sztafecie 10×100 m na 1;59,5 (1924-05-08 w Warszawie)
Wystąpił na igrzyskach olimpijskich w 1924 w Paryżu (odpadł w eliminacjach biegu na 400 m).
Rekordy życiowe:
- bieg na 100 metrów – 11,3 (27 maja 1922, Warszawa)
- bieg na 400 metrów – 53,1 (2 lipca 1922, Warszawa)
- bieg na 800 metrów – 2:06,0 (1 lipca 1922, Warszawa)
- bieg na 400 metrów przez płotki – 1:06,3 (28 lipca 1923, Warszawa)
- skok w dal – 5,93 (31 lipca 1921, Warszawa)
- trójskok – 10,41 (31 lipca 1921, Warszawa)
Informacje osobiste
Ukończył w 1917 Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie. Podjął studia na Politechnice Warszawskiej na kierunku inżynieria budowlana, ale przerwał je wstępując ochotniczo do Wojska Polskiego. Walczył w wojnie polsko-radzieckiej. W 1924 zakończył karierę sportową i podjął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Pracował w Konsulacie Generalnym RP w Lille (1924-1932), tam też ukończył studia prawnicze w 1932. Był konsulem w Düsseldorfie w latach 1934–1938.
Po wybuchu II wojny światowej otrzymał polecenie ewakuacji wraz z innymi pracownikami MSZ do Rumunii. Spóźnił się jednak na pociąg i usiłował przedostać się do Rumunii przez Lwów. Został aresztowany 6.10.1939 przez NKWD w Śniatyniu. Przebywał w więzieniach w Stanisławowie i Kozielsku, a następnie na Łubiance w Moskwie. Tam po rocznym procesie został skazany na karę śmierci przez tajne Wojenne Kolegium Sądu Najwyższego ZSRR 10 listopada 1940. Wyrok wykonano 25 grudnia tego roku, a ciało Świętochowskiego zostało spalone w krematorium na Cmentarzu Dońskim w Moskwie. Wyrok z 1940 został uchylony przez Sąd Najwyższy ZSRR w 1990.
źródła: Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Marian Rynkowski: Od Adamczaka do Zasłony - Leksykon lekkoatletów polskich okresu międzywojennego - mężczyźni, Warszawa 2004, s. 219; Wikipedia[1]