Poloniści w walkach o Monte Cassino
Bitwa o Monte Cassino - jedna z najcięższych i najbardziej symbolicznych walk II wojny światowej, stoczona między alianckimi a niemieckimi wojskami w maju 1944 roku we Włoszech. Kluczowym zadaniem było zdobycie klasztoru benedyktynów na wzgórzu, który stanowił ważny punkt oporu na tzw. Linii Gustawa. Po kilku nieudanych atakach wojsk alianckich, 18 maja 1944 roku wzgórze zdobyli żołnierze 2 Korpusu Polskiego pod dowództwem gen. Władysława Andersa. Zwycięstwo to otworzyło aliantom drogę na Rzym i stało się jednym z najbardziej chwalebnych epizodów w historii polskiego oręża.
Związani z Polonią Warszawa uczestnicy bitwy o Monte Cassino
st. sierż. Stanisław Frenkiel
Działacz Polonii od lat 20. XX w - kierownik sekcji lekkoatletycznej, także sekretarz piłki nożnej. W bitwie pod Monte Cassino ranny. Po wojnie powrócił do kraju i w latach 1957-1959 był prezesem klubu.
kpt. Antoni Maszewski
Przed wojną lekkoatleta Polonii, 10-krotny (!) mistrz Polski w konkurencjach biegowych. Oficer Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Zginął niespełna 3 miesiące po walkach o Monte Cassino, w bitwie pod Roncitelli.
ppłk Henryk Piątkowski
Lekkoatleta Polonii w latach 1923-1925 - mistrz Polski ze sztafetą 4x100 m, dwukrotny srebrny i dwukrotny brązowy medalista mistrzostw Polski w konkurencjach biegowych. Szef sztabu 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Po wojnie pozostał na Zachodzie.
plut. Czesław Wiśniewski
Udział w działaniach wojennych łączył z grą w piłkarskiej reprezentacji 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Po powrocie do Polski piłkarz Polonii w latach 1947-1951 oraz jej trener w 1953 r.
ppor. Karol Hirschberg
Oficer łącznikowy Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich i 2 Korpusu Polskiego. W młodości piłkarz Polonii, po wojnie znany dziennikarz sportowy (w tym kierownik działu sportowego "Expressu Wieczornego" i działu zagranicznego tygodnika "Sportowiec").
„Czerwone maki na Monte Cassino”
Tekst pieśni napisany podczas bitwy przez poetę, aktora, żołnierza 2 Korpusu Feliksa Konarskiego (w młodości - w latach 1924-1929 - piłkarza Polonii). W nocy 17/18 maja 1944 przebywał w obozie wojskowym w pobliżu frontu. Zainspirowany odwagą i poświęceniem walczących oraz dramatyzmem sytuacji, napisał tekst, do którego muzykę skomponował natychmiast jego przyjaciel Alfred Schütz, kompozytor i kierownik muzyczny Teatru Żołnierza.
Pierwsze wykonanie pieśni miało miejsce już następnego dnia, 18.05.1944 r. Gdy żołnierze 2 Korpusu zdobyli klasztor, w kwaterze generała Władysława Andersa w Campobasso miała miejsce doraźna uroczystość dla uczczenia tego zwycięstwa. Na niej wykonał ją - w wersji dwuzwrotkowej - po raz pierwszy Gwidon Borucki z udziałem 14-osobowej orkiestry Alfreda Schütza.