Stefan Pronaszko

Stefan Pronaszko
piłkarz, hokeista, trener data urodzenia: 1897-03-04 Winnica (Ukraina) data śmierci: X 1943 Buchenwald miejsce pochówku: nieustalone pozycja: napastnik, pomocnik okres gry w Polonii: 1915-1922 wcześniejsze kluby: - późniejsze kluby: Orkan Warszawa (1922-1925) brat Lecha Pronaszko

Piłkarz, współzałożyciel klubu Polonia Warszawa. 8 października 1915 r., razem z Tadeuszem Gebethnerem i Marianem Strzeleckim, był inicjatorem zebrania założycielskiego klubu. Był pierwszym kierownikiem sekcji piłkarskiej, później także członkiem zarządu Polonii.
W relacjach meczowych często podawany jako "Nasko".

Statystyki

➯ Stefan Pronaszko - statystyki
➯ Stefan Pronaszko - statystyki (tabela)

 Mecze udokumentowane
 W składzie Polonii (I drużyna): 22 meczów, 25 gole, 1 asysta + 2 mecze wewnętrzne (Drużyna A), 4 gole 
 W składzie Polonii (II drużyna): 1 mecz, 1 gol + 1 mecz (Drużyna B)
 W składzie reprezentacji Warszawy: 2 mecze

Lista rozegranych meczów

jako piłkarz

➯ 1915
➯ 1916

➯ 1917
➯ 1918

➯ 1921
➯ 1922

jako hokeista

➯ 1917 Hokej

Lista meczów jako sędzia

➯ 1917
➯ 1919
➯ 1921

Informacje prasowe

➯ Stefan Pronaszko - informacje prasowe

Zdjęcia

➯ Stefan Pronaszko - zdjęcia

Życiorys pozasportowy

Od listopada 1918 roku w Wojsku Polskim. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Na porucznika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1.01.1923 roku w korpusie oficerów kawalerii. Do 1931 roku pełnił służbę w 22 pułku Ułanów Podkarpackich w Radymnie (od czerwca 1924 roku w Brodach). Od 15.06 do 15.09.1930 roku odbył trzymiesięczną praktykę w artylerii i piechocie, a następnie (od 15.10 do 15.12.1930 roku) ukończył Kurs próbny przy Wyższej Szkole Wojennej. 5.01.1931 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1930–1932. 17.12.1931 roku został awansowany na rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1.01.1932 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 1.11.1932 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do dowództwa 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie na stanowisko oficera sztabu. Następnie pełnił służbę w 7 pułku Ułanów Lubelskich w Mińsku Mazowieckim na stanowisku dowódcy szwadronu. W latach 1937–1939 był zastępcą komendanta Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu.
W kampanii wrześniowej 1939 roku był zastępcą szefa Oddziału IV Sztabu Dowództwa Obrony Warszawy. Następnie jako jeniec w Oflagu VI B Dössel. Członek władz konspiracyjnych w oflagu, jeden z organizatorów ucieczek z obozu. Zamordowany w październiku 1943 roku w obozie koncentracyjnym Buchenwald.
na podst. Wikipedii [1] oraz S. Sieniarski, 70 lat Czarnych Koszul, Warszawa 1984, s. 21-22