Wacław Gebethner II
| SEZONY: |
|---|
| 1915 1916 1918 1921 1922 1923 1924 1915 1916 1918 1920 1921 1922 |
|
Wacław Gebethner |
|---|
|
Osiągnięcia sportowe
jako piłkarz
- 🥈 wicemistrzostwo Polski z Polonią Warszawa (1921)
- udział w 2 finałach mistrzostw Polski (1922 i 1923) - 6 meczów, 2 gole
- dwukrotnie 🥇 mistrzostwo warszawskiej klasy A (1921 i 1922) - 6 meczów
jako lekkoatleta
Specjalizował się w biegach sprinterskich oraz skoku w dal i trójskoku. W 1920 roku został mistrzem Polski🥇 w biegu rozstawnym 4×100 metrów (drużyna Polonii Warszawa Sośnicki/Gebethner/Loth/Habich pobiła wówczas rekord kraju, osiągając wynik 48:2 s.), rok później zdobył 🥈srebrne medale krajowego czempionatu w skoku w dal i trójskoku. Dwukrotny rekordzista Polski w sztafecie 4 × 100 metrów. Znalazł się w gronie zawodników nominowanych do kadry na Igrzyska Olimpijskie w 1920 (ostatecznie Polska nie uczestniczyła w igrzyskach).
Rekordy życiowe: bieg na 200 metrów – 24,0 (21.09.1918, Warszawa); skok w dal – 6,18 (31.07.1921, Warszawa); trójskok – 11,47 (31.07.1921, Warszawa).
Statystyki (jako piłkarz)
➯ Wacław Gebethner II - statystyki
➯ Wacław Gebethner II - statystyki (tabela)
Mecze udokumentowane W składzie Polonii (I drużyna): 65 mecze, 5 gole, 4 asysty - plus 2 mecze wewnętrzne (Drużyna A), 3 gole W składzie Polonii (II drużyna): 3 mecze, 2 gole - plus 2 mecze wewnętrzne (Drużyna B) W składzie reprezentacji Warszawy: 4 mecze, 1 asysta - plus 1 mecz (Team A) i 1 mecz (Team B)
Lista rozegranych meczów
➯ Warszawa
Informacje prasowe
➯ Wacław Gebethner II - informacje prasowe
Zdjęcia
➯ Wacław Gebethner II - zdjęcia
Linki
Życiorys
Pochodził ze znanej rodziny warszawskich księgarzy, jego dziadek Gustaw był twórcą księgarni Gebethner i Wolff. Jego starci bracia Tadeusz i Jan Gebethnerowie byli współzałożycielami Polonii.
W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 214 pułku ułanów. Dowodził plutonem w 4 szwadronie. Wyróżnił się 12 września 1920 roku w walkach pod Zaglinkami, w czasie których został ciężko ranny w nogę. Ukończył studia ekonomiczne na Uniwersytecie Poznańskim. Pracował jako księgarz oraz redaktor w "Tygodniku Ilustrowanym". Od kwietnia 1934 do kwietnia 1939 roku był wiceprezesem i członkiem prezydium Związku Księgarzy Polskich.
Walczył w kampanii wrześniowej. Po klęsce przedostał się do Francji i Wielkiej Brytanii, gdzie w okresie od 1940 do 1947 służył w Polskich Siłach Zbrojnych jako oficer łącznikowy lotnictwa w stopniu rotmistrza. Do kraju powrócił w 1947 roku jako repatriant.
/na podst. opisu w Wikipedii[3] i danych IPN[4]/