Wacław Denhoff - Czarnocki
| SEZONY: |
|---|
  1913 |
|
Wacław Denhoff - Czarnocki |
|---|
|
Kapitan drużyny piłkarskiej Korona I działającej w ramach Warszawskiego Koła Sportowego. To on pod koniec 1911 roku zaproponował kapitanom dwóch pozostałych drużyn działających w ramach koła sportowego, Stelli i Merkurego, połączenie w jedną drużynę, której nadał nazwę "Polonia" (łacińska nazwa Polski). Nazwa ta miała przypominać w 1911 roku o istnieniu Polski, pomimo tego, że nie było jej w tamtych czasach na mapach Europy.
Statystyki (piłka nożna)
➜ Wacław Denhoff - Czarnocki - statystyki
➜ Wacław Denhoff - Czarnocki - statystyki (tabela)
Mecze udokumentowane W składzie Polonii: 1 mecz
Lista rozegranych meczów
➜ 1911
Lista zawodów lekkoatletycznych
Informacje prasowe
➜ Wacław Denhoff - Czarnocki - informacje prasowe
Zdjęcia
➜ Wacław Denhoff - Czarnocki - zdjęcia
Życiorys
Syn kupca Tadeusza i Zofii z Czarnowskich. Uczył się w Gimnazjum W. Wróblewskiego w Warszawie, w którym też zdał maturę w roku 1913. Jako uczeń należał do organizacji postępowo-niepodległościowej „Promień”. Następnie podjął studia medyczne na uniwersytecie w Lozannie, gdzie był członkiem tamtejszej „Filarecji”.
Od roku 1912 należał do Związku Strzeleckiego. W 1914 ukończył szkołę podoficerską, przebywał na letnim kursie oficerskim w krakowskich Oleandrach. W latach 1915-1918 działał w Polskiej Organizacji Wojskowej (pod pseudonimem Szembek) - m.in. jako komendant m.st. Warszawy i adiutant Komendy Naczelnej. W tym czasie używał także nazwiska Denhoff, które później dodał do swojego nazwiska rodowego.
W październiku 1918 wysłany w specjalnej misji do Lwowa, gdzie zastał go rozpad Austro-Węgier. Od 1 listopada uczestniczył w obronie Lwowa przeciwko Ukraińcom. 2 grudnia, po oswobodzeniu miasta, został awansowany na porucznika piechoty i otrzymał dowództwo 1 kompanii 6 pułku piechoty Legionów. 10 lutego 1919 został szefem oddziału wywiadowczego. 25 marca jako szef oddziału informacyjnego Dywizji Litewsko-Białoruskiej, uczestniczył w walkach z bolszewikami na froncie litewsko-białoruskim. 10 maja wyznaczony na szefa oddziału II dowództwa frontu. 15 listopada awansowany na kapitana piechoty. 10 stycznia 1920 mianowany adiutantem sztabowym. 1 kwietnia na skutek ciężkiej choroby płuc, przeszedł do dyspozycji naczelnego dowództwa i został skierowany na urlop zdrowotny. Jednak z powodu trudnej sytuacji na froncie, pomimo złego stanu zdrowia, zorganizował dywersję na tyłach wojsk bolszewickich na terenach Małopolski Wschodniej. Po ustabilizowaniu sytuacji na froncie przeszedł do służby administracyjnej. Po zakończeniu wojny 10 listopada 1921 przeniesiony do 65 pułku piechoty w Starogardzie. Od 17 grudnia ponownie na urlopie zdrowotnym, mimo intensywnego leczenia w sanatorium w Rajczy następuje dalszy postęp gruźlicy, w związku z czym 30 września 1925 przechodzi w stan spoczynku.
Czterokrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych, pośmiertnie otrzymał Krzyż Niepodległości (1930).
działalność dziennikarska i literacka
Poeta, w roku 1916 wydał w Kielcach zbiór Piosenki i Wiersze. Dopisał też kilka zwrotek do pieśni O mój rozmarynie. Ponadto był współredaktorem pism: "Przegląd Wojskowy" i "Strzelec". Pracował także w pismach sportowych - był redaktorem "Głosu Stadionu", od 1924 r. był redaktorem odpowiedzialnym tygodnika "Stadjon".
oprac. na podst. biogramu w Wikipedii - uzupełnione
Upamiętnienie
Szalik wydany w 2015 r.:
