Witold Zagórski: Różnice pomiędzy wersjami

Z WIKI
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 24: Linia 24:
Następnie rozpoczął pracę trenerską w Austrii. W latach 1978–1980 prowadził reprezentację Austrii, a w latach 1982–1984 prowadził I-ligowy Swans Gmunden. W Wiedniu i Gmunden kontynuował aktywność trenerską na różnych poziomach rozgrywek austriackich (kobiet i mężczyzn). Od 1992 prowadził w Salzburgu drużynę koszykówki na wózkach, która 13-krotnie zdobyła tytuł mistrza Austrii, wielokrotnie uczestniczyła też w europejskich pucharach. Prowadził także reprezentację Austrii w tej dyscyplinie.<br>
Następnie rozpoczął pracę trenerską w Austrii. W latach 1978–1980 prowadził reprezentację Austrii, a w latach 1982–1984 prowadził I-ligowy Swans Gmunden. W Wiedniu i Gmunden kontynuował aktywność trenerską na różnych poziomach rozgrywek austriackich (kobiet i mężczyzn). Od 1992 prowadził w Salzburgu drużynę koszykówki na wózkach, która 13-krotnie zdobyła tytuł mistrza Austrii, wielokrotnie uczestniczyła też w europejskich pucharach. Prowadził także reprezentację Austrii w tej dyscyplinie.<br>
<small>opis na bazie opisu z Wikipedii[https://pl.wikipedia.org/wiki/Witold_Zag%C3%B3rski] (uzupełniony)</small>
<small>opis na bazie opisu z Wikipedii[https://pl.wikipedia.org/wiki/Witold_Zag%C3%B3rski] (uzupełniony)</small>
<!--   
<!--  == Informacje prasowe ==
==> [[Witold Zagórski: informacje prasowe]]
-->
== Zdjęcia ==
== Zdjęcia ==
<gallery widths=200 heights=200>
<gallery widths=200 heights=200>
Plik:1958-59 kosz m 8 kol Wisła - Polonia zdj 4 PS nr 196.png|mecz [[1958-12-06 Wisła Kraków – Polonia Warszawa 69:74]]; Przegląd Sportowy nr 196/1958
</gallery>
</gallery>
== Informacje prasowe ==
==> [[Witold Zagórski: informacje prasowe]]
-->


== Linki ==  
== Linki ==  

Wersja z 23:08, 2 sie 2025

Witold Zagórski

Witold Zagórski.jpg
  • trener koszykówki, koszykarz, siatkarz
  • wzrost: 180 cm
  • data urodzenia: 1930-09-25, Warszawa
  • data śmierci: 2016-06-30, Austria
  • zawodnik Polonii w latach: 1949–1960
  • wcześniejsze kluby: YMCA Warszawa
  • późniejsze kluby: Legia Warszawa (1960–1961)


Osiągnięcia sportowe (jako zawodnik Polonii)

Dodatkowo jako zawodnik Legii Warszawa mistrzostwo Polski w sezonie 1960/1961.
Przez całą karierę rozegrał 49 meczów w reprezentacji Polski (w tym udział - jako zawodnik Polonii - w mistrzostwach Europy 1955, na których Polska zajęła 5. miejsce).

Kariera trenerska

Był twórcą największych sukcesów reprezentacji Polski w koszykówce mężczyzn. Po ukończeniu w 1953 r. Akademii Wychowania Fizycznego zaczął trenować - jako 23-letni zawodnik - juniorów Polonii. W 1957 objął treningi młodzieżowej reprezentacji Polski. W 1961 zastąpił Zygmunta Olesiewicza na stanowisku trenera reprezentacji. W 1963 Polska - będąc gospodarzem mistrzostw Europy - zdobyła wicemistrzostwo. Na dwóch kolejnych mistrzostwach Europy: ZSRR 1965 i Finlandia 1967 reprezentacja sięgnęła po brązowe medale. W 1967 reprezentacja jedyny raz w historii wystąpiła mistrzostwach świata – Urugwaj 1967, na których zajęła 5. miejsce. Witold Zagórski trzykrotnie prowadził reprezentację Polski na igrzyskach olimpijskich: Tokio 1964 (6. miejsce), Meksyk 1968 (6. miejsce) i Monachium 1972 (10. miejsce). Z funkcji trenera reprezentacji Polski zrezygnował w 1975 po niezakwalifikowaniu się przez nią na turniej olimpijski Montreal 1976. W latach 1967–1973 siedem razy prowadził drużynę Europy.
Następnie rozpoczął pracę trenerską w Austrii. W latach 1978–1980 prowadził reprezentację Austrii, a w latach 1982–1984 prowadził I-ligowy Swans Gmunden. W Wiedniu i Gmunden kontynuował aktywność trenerską na różnych poziomach rozgrywek austriackich (kobiet i mężczyzn). Od 1992 prowadził w Salzburgu drużynę koszykówki na wózkach, która 13-krotnie zdobyła tytuł mistrza Austrii, wielokrotnie uczestniczyła też w europejskich pucharach. Prowadził także reprezentację Austrii w tej dyscyplinie.
opis na bazie opisu z Wikipedii[1] (uzupełniony)

Zdjęcia

Linki

  • profil na Wikipedii[2]

Bibliografia

  • Łukasz Cegliński, Marek Cegliński, Srebrni chłopcy Zagórskiego, Warszawa 2013