Polonia Warszawa - narciarstwo
okres działalności sekcji: 1949-1958
Opis sekcji
"W roku 1949 powstała w Polonii, zwanej wówczas warszawskim Kolejarzem - sekcja narciarska. Jedna z wielu, w których od czasu do czasu można było pobawić się w narciarstwo, jak dzieci bawią się w dorosłych. Tak pomyślano. Ale kolejarz to bilety kolejowe i.. znaczne zbliżenie Zakopanego do stolicy. Narciarze warszawscy zakładali narty, by pojeździć na podstołecznych śniegach, walczyli o tytuły mistrzów stolicy, a także w zawodach o Puchar Nizin. I jeździli jak najczęściej do Zakopanego, bynajmniej nie w tym celu, aby przyglądać się popisom mistrzów, ale startować w tych samych imprezach, co mistrzowie. Ciężka to była praca, ale przynosiła widoczne rezultaty. Stołeczni narciarze zajmowali coraz lepsze miejsca w zawodach ogólnopolskich, a w roku 1956 doszło do sensacji, może i nie mniejszej niż zdobycie w tymże samym roku pierwszego medalu olimpijskiego przez polskiego narciarza. W mistrzostwach Centralnej Rady Związków Zawodowych reprezentanci Polonii warszawskiej wyprzedzili w ogólnej punktacji SNPTT.
Był to szczytowy punkt osiągnięć sekcji narciarskiej, która działała w Polonii w latach 1949-1958. Kierownictwo sekcji spoczywało w rękach Włodzimierza Pankratza. Dzielnymi jego współpracownikami byli: Anna Komacka i Ludmiła Wysocka oraz Zygmunt Rakowiecki, Eustachy Szubert, Ferdynand Gorzula, Taadusz Szuch, Czesław Cywiński. Upór tych działaczy doprowadził do sukcesów warszawskich narciarzy na trasach zakopiańskich. Danuta Kozłowska zaliczana była do kadry narodowej w zjazdach. Ma ona na koncie VI miejsce w memoriale Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny. W biegach Anna Dąbrowska, Maria Skrętowska, Elżbieta Mirowska i Lucyna Zielińska plasowały się w pierwszej dziesiątce w mistrzostwach Polski, wśród mężczyzn wyróżnili się Bronisław Bielawski i Włodzimierz Mirowski. W dniach rozkwitu liczyła sekcja narciarska Polonii około 150 osób". (S. Sieniarski, 70 lat Czarnych Koszul, Warszawa 1984, s. 232)