Stefan Loth
| SEZONY: |
|---|
 1918 1919 1920 1921 1922 1923 1924 1925 1926 1927 1928 1929  1924 1925 1926 |
|
Stefan Loth I |
|---|
|
Osiągnięcia sportowe
jako piłkarz
- dwukrotne 🥈 wicemistrzostwo Polski z Polonią Warszawa (1921 i 1926)
- pięciokrotnie mistrzostwo warszawskiej klasy A (1921, 1922, 1923, 1924 i 1926) - 34 mecze, 3 gole
Statystyki
➯ Stefan Loth I - statystyki
➯ Stefan Loth - statystyki (tabela)
Lista rozegranych meczów
Lista meczów jako sędzia
Informacje prasowe
➯ Stefan Loth I - informacje prasowe
➯ 200. mecz w barwach Polonii 1926-04-05
Zdjęcia i karykatury
➯ Stefan Loth I - zdjęcia
➯ Stefan Loth I - karykatury
Kariera sportowa
Praktycznie całą swoją karierę zawodniczą spędził w Polonii Warszawa. Wielokrotnie pełnił funkcję kapitana drużyny. W 1920 był w szerokiej kadrze na igrzyska olimpijskie (Polska nie wzięła w nich udziału ze względu na wojnę). W 1921 został powołany na historyczny 1. mecz reprezentacji Polski z Węgrami jako zawodnik rezerwowy (ostatecznie nie wszedł na boisko). W reprezentacji Polski ostatecznie zagrał tylko raz, 4 lipca 1926 w meczu z Estonią.
Wkrótce po zakończeniu kariery sportowej został selekcjonerem reprezentacji. Zastąpił w tej roli Tadeusza Kuchara. Funkcję sprawował przez ponad dwa lata - reprezentacja pod jego wodzą rozgrywała mecze w sezonach 1929-1931. Jego następcą został Józef Kałuża. Za kadencji Kałuży Loth jeszcze dwa razy opiekował się biało-czerwonymi - w meczach z Łotwą (w 1932 i 1934) zastępował selekcjonera prowadzącego w tym samym dniu równorzędną reprezentację Polski w spotkaniach z Rumunią.
Był także działaczem i sędzią piłkarskim, kapitanem związkowym WOZPN i członkiem komisji sędziowskiej WOZPN.
Jego pasją poza piłką nożną był także tenis ziemny - w 1927 zdobył mistrzostwo armii.
Informacje biograficzne - kariera wojskowa
Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Służył w 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w Warszawie. W 1922 mianowany na kapitana. W 1925 został przydzielony do Oddziału Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. W 1927 powrócił do macierzystego pułku. W 1929 został awansowany na majora i objął stanowisko dowódcy batalionu. W latach 1931–1932 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, po czym został przydzielony do Dowództwa 28 Dywizji Piechoty na stanowisko szefa sztabu. W 1934 przeniesiono go do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych, gdzie pełnił funkcję II oficera sztabu inspektora armii gen. Gustawa Orlicz-Dreszera. W 1936 awansowany na stopień podpułkownika. Zginął 16 lipca 1936 w katastrofie lotniczej samolotu RWD-9 w Zatoce Gdańskiej, wraz z generałem Orlicz-Dreszerem i kpt. pil. Aleksandrem Łagiewskim.