Aleksander Szenajch
| SEZONY: |
|---|
 |
|
Aleksander Szenajch |
|---|
|
W Polonii jako junior (ale z pojedynczymi występami także w 1. zespole piłkarzy). Największe sukcesy sportowe (w tym 11-krotne mistrzostwo Polski w konkurencjach biegowych) osiągał już jako zawodnik Warszawianki.
Statystyki
➯ Aleksander Szenajch - statystyki
➯ Aleksander Szenajch - statystyki (tabela)
Mecze udokumentowane W składzie Polonii (I drużyna): 2 mecze, bez goli W składzie reprezentacji Warszawy: 1 mecz, bez goli
Lista rozegranych meczów
➯ 1920
➯ Warszawa
Lista meczów jako sędzia
➯ 1918
Informacje prasowe
➯ Aleksander Szenajch - informacje prasowe
Zdjęcia
➯ Aleksander Szenajch - zdjęcia
Informacje prasowe
wspomnienia A. Szenajcha
"(...) Mając lat 11 na święcie Macierzy Szkolnej w Agrykoli staję po raz pierwszy na prawdziwej bieżni i wygrywam bieg na 1 okrążeniu (443 mtr.) bijąc moich kolegów z II klasy. Uczęszczam teraz stale do ogrodów Saskiego
i ogrodu Raua, gdzie oddaję się całkowicie kopaniu „piłki nożnej" mikroskopijnej wielkości nie większej, niż piłka tennisowa.
Dużą „meczówkę" kopnąłem po raz pierwszy w Agrykoli, po
zapisaniu się do sekcji gier ruchowych Warsz. Koła Sportowego. Teraz wszystko, poza piłką schodzi u mnie na drugi plan.
W lecie roku 1916 (miałem lat 12) wstąpiłem do drużyny „Lauda", jako lewo skrzydłowy, grywając jednocześnie w „reprezentacji" Saskiego ogrodu — (na wszelkich możliwych pozycjach i za bramką również).
Po wstąpieniu do Slavii II poznaję się z całym towarzystwem przyszłych juniorów Polonii, a późniejszych członków Warszawianki. Zawarłem wtedy z moim szkolnym kolegą Domańskim tajemny pakt wspólnej drogi przez życie — no i w konsekwencji założyliśmy drużynę piłki oraz szczypiorniaka w gimn. im. Zamoyskiego.
Przez wiele lat nie rozstawałem się z piłką awansując szybko i rozgrywając niezliczone mecze. Największym moim sukcesem w tym czasie był mecz wygrany w Krakowie z Cracovią 3:2(!!).
Nadchodzi rok 1920 i służba na froncie w 201 p.p., a później w 36 p.p. pod dowództwem kp. Stefana Lotha.
W styczniu 1921 tworzy się z juniorów Polonii K.S. Warszawianka, której historja jest już debrze znana. (...)"
(Najszybszy człowiek w Polsce, rekordzista w biegu 100 m., Aleksander Szenajch, o swej przeszłości sportowej, "Przegląd Sportowy" 1926 nr 28 s. 4[1])
Informacje osobiste
Ukończył Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie w 1921 r. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, walcząc w szeregach najpierw 201. pułku piechoty, a potem 36. pułku piechoty Legii Akademickiej. Został udekorowany za męstwo Krzyżem Walecznych.
W dwudziestoleciu międzywojennym dziennikarz sportowy - m.in. redaktor naczelny "Stadjonu" (1929–1931).
W kampanii wrześniowej 1939 walczył w stopniu podporucznika w 1. pułku artylerii przeciwlotniczej. Następnie działał w konspiracji. Był oficerem personalnym w Wydziale Zrzutów Oddziału Dowodzenia i Łączności Komendy Głównej Armii Krajowej (nosił pseudonim Roman). Walczył w Powstaniu Warszawskim, po jego upadku w niewoli niemieckiej (stalag XI-B w Fallingbostel w Dolnej Saksonii). Po wyzwoleniu służył w 1 Dywizji Pancernej. Po demobilizacji zamieszkał w RFN, a następnie w Belgii, gdzie zmarł.
na podst. sylwetki na Wikipedii [2] oraz w serwisie Polacy z wyboru[3]