1937 - koszykówka mężczyzn: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 3: | Linia 3: | ||
}}{{Sezon | }}{{Sezon | ||
| sezon = 1937<br>{{Kosz-m-white}} | | sezon = 1937<br>{{Kosz-m-white}} | ||
| poziom rozgrywek = | | poziom rozgrywek = 2. miejsce w rozgrywkach okręgowych | ||
| poprzedni sezon = [[1936 - koszykówka mężczyzn|1936]] | | poprzedni sezon = [[1936 - koszykówka mężczyzn|1936]] | ||
| następny sezon = [[1938 - koszykówka mężczyzn|1938]] | | następny sezon = [[1938 - koszykówka mężczyzn|1938]] | ||
Wersja z 07:25, 9 sty 2026
| DYSCYPLINY: |
|---|
| piłka nożna lekkoatletyka (m.) lekkoatletyka (k.) koszykówka (m.) koszykówka (k.) siatkówka (m.) siatkówka (k.) hazena boks kolarstwo hokej łyżwiarstwo pływanie szermierka |
sezon: 1937 | |
|---|---|
| poziom rozgrywek: 2. miejsce w rozgrywkach okręgowych | |
| poprzedni sezon: | następny sezon: |
| 1936 | 1938 |
Kadra
Zawodnicy Polonii wzmiankowani w relacjach prasowych:
Jan Nowicki, Bohdan Perkowski, Henryk Jaźnicki, Stanisław Kacicki, Wierowski, Radziszewski, Kruszewski II.
Lista meczów
Mistrzostwa Warszawy
Drugie miejsce Polonii w mistrzostwach Warszawy (brak awansu do finałowego turnieju mistrzostw Polski).
➜ mistrzostwa Warszawy 1937
Mecze towarzyskie
Informacje prasowe
dawni Poloniści w KPW
"Dla niezbyt wtajemniczonych, pamiętających, że od szeregu lat rokrocznie mistrzem stolicy była Polonia, rzekome
odebranie jej pierwszeństwa jest pewnego rodzaju nowością. W rzeczywistości jednak zmieniła się tylko nazwa zwycięzcy — zespół pozostał ten sam. W barwach bowiem nowego K.P.W. występują starzy gracze, jak Zgliński, Kapałka, Czyżykowski, Sowiński, Gregołajtys, którzy jeszcze rok temu stanowili trzon drużyny Polonii, a obecnie
— wespół z Menelem, dawnym graczem YMCA i kilku słabszymi z innych klubów — zdobyli tegoroczne mistrzostwo Warszawy.
Drużyna to dobra technicznie, zgrana, bardzo rutynowana, ale niezbyt pewna. Poszczególni gracze, porządnie już
zużyci na boiskach i salach stołecznych nie posiadają już tego zapału do koszykówki, co przed laty.
Ci odstępcy od macierzystego klubu, zepsuci dotychczasowymi sukcesami, a przywiązani do Kolejowego P. W. jedynie widokami na lepszą sytuację materialną (ach te posady), nie przedstawiają już tej wartości duchowej, jaką
się ceni najwyżej w prawdziwych zespołach sportowych. Nie mają po prostu serca do gry i na dalszy dystans na
większe ich sukcesy liczyć już chyba nie można."
(Warszawski Dziennik Narodowy nr 75B z 16.03.1937 s. 8)
opis drużyny Polonii
"Polonia [w mistrzostwach Warszawy] sprawiła wielką niespodziankę. Gdy utraciła wszystkich swych asów przypuszczano, że nie utrzyma się
w klasie A. Tymczasem straty te nie zdołały jej złamać. Zabrała się do szkolenia tego, co zostało i osiągnęła wyniki rzeczywiście podziwu godne. Młodzi „poloniści", grając z meczu na mecz coraz lepiej, przykrą sprawili niespodziankę AZS-owi, bijąc go po pięknej grze. Przegrali wprawdzie w rewanżu, ale dopiero po dogrywce, a ukoronowali ostatecznie swe sukcesy przez zwycięstwo nad Kolejowym P.W. Dzięki temu Polonia zdobyła niespodziewanie ale i zasłużenie, zaszczytne wicemistrzostwo stolicy.
Największą siłę Polonii stanowi doskonały atak: Jaźnicki, Nowicki, Redziszewski, najlepszy chyba w Warszawie.
Drużyna Polonii, składająca się z graczy młodych, pełnych zapału, graczy „własnego chowu" (ani jeden nie „nabyty na gotowo" z innego klubu!), ma wielką przyszłość przed sobą."
(Warszawski Dziennik Narodowy nr 75B z 16.03.1937 s. 8)