Walenty Szablewski: Różnice pomiędzy wersjami
(→Linki) |
|||
| (Nie pokazano 5 wersji utworzonych przez jednego użytkownika) | |||
| Linia 2: | Linia 2: | ||
| imię i nazwisko = Walenty Szablewski | | imię i nazwisko = Walenty Szablewski | ||
| dane = | | dane = | ||
[[Plik:Szablewski.jpg|130px|right]] | |||
* działacz | * działacz | ||
* data urodzenia: | * data urodzenia: 1919-02-13, Czempiń | ||
* data śmierci: | * data śmierci: 2008-12-10 | ||
* [[Prezesi Polonii|prezes Polonii]] w latach 1971-1978 | * miejsce pochówku: [[Cmentarz Wojskowy na Powązkach]] | ||
* '''[[Prezesi Polonii|prezes Polonii]] w latach 1971-1978''' | |||
}} | }} | ||
Działacz partyjny i państwowy, inżynier, podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu Maszynowego (1955–1956) i Ministerstwie Przemysłu Motoryzacyjnego (1952–1955, 1956) oraz Ministerstwie Komunikacji (1962–1975). W trakcie piastowania tej ostatniej funkcji w 1971 r. został także prezesem Polonii. | |||
== Informacje prasowe == | == Informacje prasowe == | ||
=== 1971: Szablewski prezesem Polonii === | |||
[[Plik:Życie Warszawy nr 149 z 23.06.1971 s. 8.PNG|200px|thumb|left|Życie Warszawy nr 149 z 23.06.1971 s. 8]] | |||
<br clear=all> | |||
=== 1977: Szablewski ponownie prezesem Polonii === | |||
[[Plik:Życie Warszawy nr 297 z 17.12.1977 s. 5.PNG|200px|thumb|left|Życie Warszawy nr 297 z 17.12.1977 s. 5]] | |||
<br clear=all> | |||
=== 1979: Sieniarski o rządach Szablewskiego === | === 1979: Sieniarski o rządach Szablewskiego === | ||
"(...) Kilka nieporozumień w sekcjach pływackiej i koszykówki, zbyt rozrywkowa działalność w lokalu klubowym, wreszcie „bunt” piłkarzy | "(...) Kilka nieporozumień w sekcjach pływackiej i koszykówki, zbyt rozrywkowa działalność w lokalu klubowym, wreszcie „bunt” piłkarzy II-ligowych, zakończony dożywotnimi dyskwalifikacjami — rzuciły Polonię na inne tory — klubem zaczął kierować komisaryczny zarząd, w którym nie wszyscy byli fachowcami sportowymi. <br> | ||
Śmiem twierdzić, że to w tamtym czasie rozpoczął się zjazd Polonii po równi pochyłej ku temu, co dziś mamy. Pan komisarz dobrał sobie kompanów, którzy mu nie przeszkadzali, by został dyktatorem, chociaż w normalnym już zarządzie pełnił tylko funkcję administratora. Dla ludzi z zewnątrz sytuacja w klubie była doskonała: Polonia przygotowywała się do obchodów 50-lecia istnienia, Irena Kirszenstein zdobyła pierwsze w historii klubu medale olimpijskie, uroczystości zmobilizowały kilka sekcji, przyciągnęły do klubu seniorów. Istna sielanka. Najbardziej obiektywne oceny złej sytuacji w klubie sprowadzano na płaszczyznę nieporozumień osobistych.<br> | Śmiem twierdzić, że to w tamtym czasie rozpoczął się zjazd Polonii po równi pochyłej ku temu, co dziś mamy. Pan komisarz dobrał sobie kompanów, którzy mu nie przeszkadzali, by został dyktatorem, chociaż w normalnym już zarządzie pełnił tylko funkcję administratora. Dla ludzi z zewnątrz sytuacja w klubie była doskonała: Polonia przygotowywała się do obchodów 50-lecia istnienia, Irena Kirszenstein zdobyła pierwsze w historii klubu medale olimpijskie, uroczystości zmobilizowały kilka sekcji, przyciągnęły do klubu seniorów. Istna sielanka. Najbardziej obiektywne oceny złej sytuacji w klubie sprowadzano na płaszczyznę nieporozumień osobistych.<br> | ||
Zmienił się zarząd, b. komisarz pozostał... głównym doradcą nowego prezesa. To wtedy pierwszy raz padło oficjalne stwierdzenie o możliwości rozwiązania sekcji piłki nożnej, a w roku 1970 odbyło się w obecności sportowych władz stolicy zebranie sekcji lekkoatletycznej, w którym uczestniczyła i Irena Szewińska. Lekkoatleci chcieli opuścić Polonię, stawiając warunek, który przekreśli ich protest — zmianę zarządu klubu. <br> | Zmienił się zarząd, b. komisarz pozostał... głównym doradcą nowego prezesa. To wtedy pierwszy raz padło oficjalne stwierdzenie o możliwości rozwiązania sekcji piłki nożnej, a w roku 1970 odbyło się w obecności sportowych władz stolicy zebranie sekcji lekkoatletycznej, w którym uczestniczyła i Irena Szewińska. Lekkoatleci chcieli opuścić Polonię, stawiając warunek, który przekreśli ich protest — zmianę zarządu klubu. <br> | ||
| Linia 17: | Linia 28: | ||
Wreszcie dotarły do władz stolicy głosy o pomoc dla Polonii. W grudniu ub. roku na mocy prawa o stowarzyszeniach zarząd KKS Polonia został rozwiązany, mianowano kuratora. Został nim znany działacz sportowy dyr. [[Czesław Dziumowicz]]."<br> | Wreszcie dotarły do władz stolicy głosy o pomoc dla Polonii. W grudniu ub. roku na mocy prawa o stowarzyszeniach zarząd KKS Polonia został rozwiązany, mianowano kuratora. Został nim znany działacz sportowy dyr. [[Czesław Dziumowicz]]."<br> | ||
(Stanisław Sieniarski, [[:Plik:Życie Warszawy nr 33 z 12.02.1979 s. 5 Sieniarski.PNG|''Warszawska Polonia budzi się'']], "Życie Warszawy" nr 33 z 12.02.1979 s. 5) | (Stanisław Sieniarski, [[:Plik:Życie Warszawy nr 33 z 12.02.1979 s. 5 Sieniarski.PNG|''Warszawska Polonia budzi się'']], "Życie Warszawy" nr 33 z 12.02.1979 s. 5) | ||
== Linki == | |||
* profil na Wikipedii[https://pl.wikipedia.org/wiki/Walenty_Szablewski] | |||
{{DEFAULTSORT:Szablewski, Walenty}} | |||
[[Category: prezesi Polonii]] | [[Category: prezesi Polonii]] | ||
[[Category: urodzeni 13 lutego]] | |||
[[Category: urodzeni w Czempiniu]] | |||
[[Category: zmarli 10 grudnia]] | |||
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach]] | |||
Aktualna wersja na dzień 02:47, 17 sie 2025
|
Walenty Szablewski |
|---|
|
Działacz partyjny i państwowy, inżynier, podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu Maszynowego (1955–1956) i Ministerstwie Przemysłu Motoryzacyjnego (1952–1955, 1956) oraz Ministerstwie Komunikacji (1962–1975). W trakcie piastowania tej ostatniej funkcji w 1971 r. został także prezesem Polonii.
Informacje prasowe
1971: Szablewski prezesem Polonii
1977: Szablewski ponownie prezesem Polonii
1979: Sieniarski o rządach Szablewskiego
"(...) Kilka nieporozumień w sekcjach pływackiej i koszykówki, zbyt rozrywkowa działalność w lokalu klubowym, wreszcie „bunt” piłkarzy II-ligowych, zakończony dożywotnimi dyskwalifikacjami — rzuciły Polonię na inne tory — klubem zaczął kierować komisaryczny zarząd, w którym nie wszyscy byli fachowcami sportowymi.
Śmiem twierdzić, że to w tamtym czasie rozpoczął się zjazd Polonii po równi pochyłej ku temu, co dziś mamy. Pan komisarz dobrał sobie kompanów, którzy mu nie przeszkadzali, by został dyktatorem, chociaż w normalnym już zarządzie pełnił tylko funkcję administratora. Dla ludzi z zewnątrz sytuacja w klubie była doskonała: Polonia przygotowywała się do obchodów 50-lecia istnienia, Irena Kirszenstein zdobyła pierwsze w historii klubu medale olimpijskie, uroczystości zmobilizowały kilka sekcji, przyciągnęły do klubu seniorów. Istna sielanka. Najbardziej obiektywne oceny złej sytuacji w klubie sprowadzano na płaszczyznę nieporozumień osobistych.
Zmienił się zarząd, b. komisarz pozostał... głównym doradcą nowego prezesa. To wtedy pierwszy raz padło oficjalne stwierdzenie o możliwości rozwiązania sekcji piłki nożnej, a w roku 1970 odbyło się w obecności sportowych władz stolicy zebranie sekcji lekkoatletycznej, w którym uczestniczyła i Irena Szewińska. Lekkoatleci chcieli opuścić Polonię, stawiając warunek, który przekreśli ich protest — zmianę zarządu klubu.
Nastąpiła ona statutowo w 1971 roku. Wspomniany już tu chyba pseudodziałacz został... urzędującym prezesem Polonii. Ostatnie lata to dalszy zjazd klubu po równi pochyłej. Przypomnijmy spadek z ekstraklasy koszykarek i koszykarzy oraz lekkoatletów, rozpędzenie na cztery wiatry drużyny tenisa stołowego, sławetny remont piłkarskiego boiska i aktualną sytuację futbolistów w II lidze, na którą rzucił snop światła (nie zawsze obiektywny) przesławny zeszłoroczny zatarg Polonia — Połam.
Wreszcie dotarły do władz stolicy głosy o pomoc dla Polonii. W grudniu ub. roku na mocy prawa o stowarzyszeniach zarząd KKS Polonia został rozwiązany, mianowano kuratora. Został nim znany działacz sportowy dyr. Czesław Dziumowicz."
(Stanisław Sieniarski, Warszawska Polonia budzi się, "Życie Warszawy" nr 33 z 12.02.1979 s. 5)
Linki
- profil na Wikipedii[1]