Marian Steifer

Marian Steifer
piłkarz, sędzia, trener data urodzenia: 9.08.1889, Wołoska Wieś data śmierci: 1945, Budapeszt (data i miejsce przypuszczalne) miejsce pochówku: Warszawa, Cmentarz Powązkowski, kwatera 303-6-30 (grób symboliczny)

"Wczesną wiosną 1912[*] roku do Warszawy przybył popularny wówczas bramkarz lwowskiej Pogoni - Steifer. Oficjalnym celem wizyty Steifera w Warszawie była umowa z Sekcją Gier Ruchowych WKS na trenowanie drużyn szkolnych. (...)
Steifer, który trenował drużyny (a raczej poszczególnych graczy) zrzeszone w Sekcji Gier Ruchowych Warszawskiego Koła Sportowego, a w pierwszym rzędzie graczy zrzeszonych w Polonii, odegrał niewątpliwie pewną rolę w piłkarstwie warszawskim. Był on chyba pierwszym z nauczycieli piłkarstwa, który w sposób zdecydowany propagował trening kondycyjny piłkarzy, to znaczy biegi i gimnastykę, zwłaszcza biegi na dłuższych dystansach."
(Tadeusz Grabowski, Z lamusa warszawskiego sportu, Warszawa 1957, str. 66 i 73)
[*] ewidentny błąd autora - Steifer musiał przybyć do Warszawy wcześniej, gdyż zagrał jako zawodnik Korony Warszawa 11.11.1911 w meczu z Polonią Warszawa i w relacjach prasowych z tego meczu był już określany jako trener drużyn Warszawskiego Koła Sportowego; udokumentowany w prasie także fakt sędziowania przez Steifera meczu 8.10.1911 WKS - Lauda Kraków.

Informacje biograficzne

Od 1897 mieszał we Lwowie, gdzie działał w klubach sportowych i organizacjach niepodległościowych. Studiował geodezję, a później prawo na Uniwersytecie Lwowskim. Walczył w armii austro-węgierskiej podczas I wojny światowej, od 1918 r. w Wojsku Polskim, m.in. jako dowódca saperów i oficer Sztabu Generalnego. W 1919 r. uczestniczył w obronie Lwowa. Pełnił wiele funkcji w wojsku II RP, a równocześnie rozwijał działalność sportową (szachy, piłka nożna).
Podczas II wojny światowej był oficerem Obrony Lwowa. Po ucieczce z transportu do obozu w Kozielsku przedostał się na Węgry, gdzie pełnił funkcję Przedstawiciela Wojska Polskiego Internowanego. Oskarżany o kontakty z Niemcami (w tym o negocjacje w sprawie utworzenia polskiego rządu przy III Rzeszy), uniewinniony przez sąd, jednak w zw. z przekroczeniem uprawnień podczas rozmów z Węgrami został odwołany ze stanowiska. Przebywał w obozach internowania na Węgrzech do 1945 r. Po wkroczeniu Armii Czerwonej został aresztowany przez NKWD; jego dalsze losy pozostają niepewne, przypuszczalnie zginął w Budapeszcie lub został wywieziony na Syberię. Symboliczny grób znajduje się na Powązkach (kwatera 303-6-30).
opracowane na bazie obszernego profilu na Wikipedii[1]

działalność sportowa

Był współzałożycielem Pogoni Lwów, zawodnikiem (bramkarzem) jej i Lechii Lwów. W 1911 r. ściągnięty przez Warszawskie Koło Sportowe do Warszawy, gdzie pomagał w tworzeniu i szkoleniu piłkarzy Sekcji Gier Ruchowych WKS (w tym drużyny Polonii). W międzywojniu działał w strukturach sportowych wojska, był trzecim wiceprezesem WKS Legia (1932) i członkiem zarządu PZPN. Od 1925 roku aktywny w ruchu szachowym – dwukrotny mistrz Poznania, uczestnik mistrzostw Polski, członek władz PZSzach i PKOl.

Informacje prasowe (dot. związków z Polonią)

1911: udział w meczu Korona-Polonia i rola w WKS

"(...) Drużynę zwycięską wzmocnili znacznie świeżo zaaranżowany back anglik Haort, oraz p. Marjan Steifer, który bodąc trenerem wszystkich drużyn Sekcji Gier Ruchowych, uprzywilejował sobie specjalnie „Koronę I”. Atak tej drużyny, który według słów p. Steifera cudów na niedawnym matchu w Łodzi dokazywał, na boisku warszawskim nie miał widocznie szczęścia, bo chociaż grał nieźle, to jednak nie tak, jak po dwuletnim treningu grać powinien." (Sport nr 19 z 01.12.1911 s. 6).

"Do szanownej Redakcji dwutyg. „Sportu” Warszawa, d. 4 grudnia 1911 r.
W nr. 19 „Sportu” z dnia 1 grudnia r. b. w artykule pod tytułem „Zawody sportowe w Warszawie”, znajdujemy słowa, przeciw którym zniewoleni jesteśmy zaprotestować.
Przede wszystkiem wyjaśniamy, że p. M. Steifer nie jest u nas „trenerem”, lecz gospodarzem boisk i inspektorem sportowym, - które to pojęcia nie są wcale jednoznaczne. Przypisywanie p. Steiferowi przez autora wyżej wspomnianego artykułu faworyzowania jednej drużyny kosztem wielu innych, spotkać się musi z naszem kategorycznem zaprzeczeniem. Praca jego nad podniesieniem poziomu gier w naszej Sekcji młodzieży jest b. dodatnia i nie naprowadza nas zupełnie na przypuszczenie aby tej lub owej drużynie przyznawał specjalne przywileje: przeciwnie, z wszystkiemi pozostaje w jednakowo przyjaznych stosunkach. (...)
Z poważaniem Warsz. Koło Sportowe „Sekcja Gier Ruchowych” Zast. Przewodn. Dr. Teodor Drabczyk (Sport nr 20 z 15.12.1911 s. 6).