Stanisław Cendrowski: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 6: | Linia 6: | ||
* data śmierci: 1999-04-20, Warszawa | * data śmierci: 1999-04-20, Warszawa | ||
* miejsce pochówku: [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie]] (kwatera 273, rząd 2, miejsce 10)[https://cmentarze.um.warszawa.pl/pomnik.aspx?pom_id=56162] | * miejsce pochówku: [[Cmentarz Powązkowski w Warszawie]] (kwatera 273, rząd 2, miejsce 10)[https://cmentarze.um.warszawa.pl/pomnik.aspx?pom_id=56162] | ||
* ''' | * '''okres działalności w Polonii: 1929-1931''' | ||
* wcześniejsze kluby: [[HKS Varsovia|Varsovia]] (do 1929) | * wcześniejsze kluby: [[HKS Varsovia|Varsovia]] (do 1929) | ||
* brat [[Eugeniusz Cendrowski|Eugeniusza Cendrowskiego]] | * brat [[Eugeniusz Cendrowski|Eugeniusza Cendrowskiego]] | ||
Wersja z 14:30, 17 wrz 2025
|
Stanisław Cendrowski |
|---|
|
Życiorys
Był bokserem HKS Varsovia. W 1927 i 1928 zdobywał brązowe medale mistrzostw Polski w wadze półciężkiej. Po likwidacji sekcji bokserskiej w swoim klubie przeszedł w 1929 do Polonii Warszawa, gdzie także kierował także sekcją bokserską.
Od 1929 był działaczem Warszawskiego Okręgowego Związku Bokserskiego, w latach 1932–1934 prezesem Robotniczego Klubu Sportowego Elektryczność Warszawa. W 1937 został mianowany kapitanem związkowym Polskiego Związku Bokserskiego.
Walczył w wojnie obronnej w 1939 oraz w powstaniu warszawskim, w szeregach zgrupowania „Krybar”. Został ranny, dostał się do niewoli, ale uciekł z transportu do Niemiec.
W latach 1957–1965 był ponownie kapitanem związkowym PZB, w latach 1966–1971 wiceprezesem, w latach 1971–1972 prezesem, w latach 1972–1974 i 1975–1980 członkiem zarządu Polskiego Związku Bokserskiego. W tym charakterze uczestniczył w sukcesach polskich bokserów trenowanych przez Feliksa Stamma.
W czasach PRL był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1993 otrzymał Nagrodę im. Aleksandra Rekszy.
na podst. Wikipedii[2]