Zygmunt Zabierzowski: informacje prasowe: Różnice pomiędzy wersjami
(Utworzono nową stronę "{{Informacjeprasowe | osoba = Zygmunt Zabierzowski }} {{Szkic}} == 1978: informacja o śmierci == <gallery widths=200 heights=200> Plik:Życie Warszawy nr 24 z 28.…") |
|||
| (Nie pokazano 1 pośredniej wersji utworzonej przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 4: | Linia 4: | ||
{{Szkic}} | {{Szkic}} | ||
== 1978 | == 1978 == | ||
=== informacja o śmierci === | |||
<gallery widths=200 heights=200> | <gallery widths=200 heights=200> | ||
Plik:Życie Warszawy nr 24 z 28.01.1978 s. 3.PNG|Życie Warszawy nr 24 z 28.01.1978 s. 3 | Plik:Życie Warszawy nr 24 z 28.01.1978 s. 3.PNG|Życie Warszawy nr 24 z 28.01.1978 s. 3 | ||
Plik:Życie Warszawy nr 26 z 31.01.1978 s. 10.PNG|Życie Warszawy nr 26 z 31.01.1978 s. 10 | |||
</gallery> | </gallery> | ||
=== wspomnienie pośmiertne === | |||
(...) Pojawił się Zygmunt Zabierzowski na warszawskiej bieżni w roku 1937. Początkowo chciał skakać wzwyż, marzyła się mu i kariera w siatkówce, w tych bowiem specjalnościach brylował w prowincjonalnym gimnazjum. Ale w Polonii zadebiutował jako biegacz. 21-letni student warszawskiego uniwerku przebiegł 400 m w... 57,4 sek. Został mistrzem klasy C (kiedyś była taka klasa!), później klasy B, a zakończy! sezon rezultatem 51,7. Pierwszy tytuł mistrza Polski wywalczył w sztafecie olimpijskiej (800 — 400 — 200 — 100 m) właśnie w 1937 r. Biegał wtedy w zespole Polonii z Olkiem Jurkowskim (800 m), Jankiem Łopuszyńskim (200 m) i Tadkiem Kołaczkowskim (100 m). | |||
Zimową zaprawę przeszedł Zabierzowski pod kierunkiem Stanisława Petkiewicza, który „nie znał litości”. Następny sezon był dla wątłego Zabierzowskiego nieudany, chociaż debiutował w reprezentacji Polski. Rekordów życiowych me poprawił, ale Petkiewiezowi pozostał wierny. Raz jeszcze przeszedł pad jego kierunkiem zimową zaprawę. | |||
I oto zobaczyliśmy w roku 1939 całkiem innego Zabierzowskiego. Wygrywał wszystko — bieg na 100 m, 200 m, 400 m, 800 m i 400 m pł. Biegał cudownie, podręcznikowe można powiedzieć. Mistrz Polski na 400 m w 1939 roku, uczestnik mistrzowskiej sztafety 4x400 m (drużyna Polonii), startował z powodzeniem w akademickich mistrzostwach świata 1939. Wraz z innymi uczestnikami akademickiej imprezy (odbyła się w Monaco) okrężną drogą pospieszył Zabierzowski do kraju, by założyć mundur i walczyć z hitlerowskimi hordami. Nie zdążyli. Zabierzowski wstąpił do armii podziemnej. O jego wyczynach pisali m. in. kronikarze warszawskiego powstania, podczas którego zginęli wspomniani sztafetowi partnerzy Polonii (1937) A. Jurkowski i T. Kołaczkowski. | |||
W roku 1953 Zabierzowski rozpoczął karierę trenerską. Wielką karierę. (...)"<br> | |||
([brak autora], "Życie Warszawy" nr 25 z 30.01.1978 s. 5) | |||
Aktualna wersja na dzień 00:03, 15 paź 2024
|
Zygmunt Zabierzowski |
| to dopiero zalążek pełnego opracowania tematu - obszerniejsze informacje (mamy nadzieję) wkrótce! |
|---|
1978
informacja o śmierci
Życie Warszawy nr 24 z 28.01.1978 s. 3
Życie Warszawy nr 26 z 31.01.1978 s. 10
wspomnienie pośmiertne
(...) Pojawił się Zygmunt Zabierzowski na warszawskiej bieżni w roku 1937. Początkowo chciał skakać wzwyż, marzyła się mu i kariera w siatkówce, w tych bowiem specjalnościach brylował w prowincjonalnym gimnazjum. Ale w Polonii zadebiutował jako biegacz. 21-letni student warszawskiego uniwerku przebiegł 400 m w... 57,4 sek. Został mistrzem klasy C (kiedyś była taka klasa!), później klasy B, a zakończy! sezon rezultatem 51,7. Pierwszy tytuł mistrza Polski wywalczył w sztafecie olimpijskiej (800 — 400 — 200 — 100 m) właśnie w 1937 r. Biegał wtedy w zespole Polonii z Olkiem Jurkowskim (800 m), Jankiem Łopuszyńskim (200 m) i Tadkiem Kołaczkowskim (100 m).
Zimową zaprawę przeszedł Zabierzowski pod kierunkiem Stanisława Petkiewicza, który „nie znał litości”. Następny sezon był dla wątłego Zabierzowskiego nieudany, chociaż debiutował w reprezentacji Polski. Rekordów życiowych me poprawił, ale Petkiewiezowi pozostał wierny. Raz jeszcze przeszedł pad jego kierunkiem zimową zaprawę.
I oto zobaczyliśmy w roku 1939 całkiem innego Zabierzowskiego. Wygrywał wszystko — bieg na 100 m, 200 m, 400 m, 800 m i 400 m pł. Biegał cudownie, podręcznikowe można powiedzieć. Mistrz Polski na 400 m w 1939 roku, uczestnik mistrzowskiej sztafety 4x400 m (drużyna Polonii), startował z powodzeniem w akademickich mistrzostwach świata 1939. Wraz z innymi uczestnikami akademickiej imprezy (odbyła się w Monaco) okrężną drogą pospieszył Zabierzowski do kraju, by założyć mundur i walczyć z hitlerowskimi hordami. Nie zdążyli. Zabierzowski wstąpił do armii podziemnej. O jego wyczynach pisali m. in. kronikarze warszawskiego powstania, podczas którego zginęli wspomniani sztafetowi partnerzy Polonii (1937) A. Jurkowski i T. Kołaczkowski.
W roku 1953 Zabierzowski rozpoczął karierę trenerską. Wielką karierę. (...)"
([brak autora], "Życie Warszawy" nr 25 z 30.01.1978 s. 5)