Jan Gebethner: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 15: | Linia 15: | ||
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
Był synem księgarza Jana Roberta Gebethnera (1860-1910) i [[Maria Gebethner|Marii z domu Herse]]. Ukończył Gimnazjum im. E. Konopczyńskiego w Warszawie (1912) | Był synem księgarza Jana Roberta Gebethnera (1860-1910) i [[Maria Gebethner|Marii z domu Herse]]. Ukończył Gimnazjum im. E. Konopczyńskiego w Warszawie (1912), następnie studiował filologię na UJ w Krakowie, na Uniwersytecie Warszawskim (1915-16) i ponownie w Krakowie (1918), gdzie uzyskał doktorat. Równocześnie studiował na Akademii Handlowej (1913-14). Od 1918 r. był prokurentem, a następnie dyrektorem rodzinnej firmy wydawniczej "Gebethner i Wolff" (działającej od 1857 roku) i współzałożycielem Związku Księgarzy Polskich. W grudniu 1918 z Jakubem Mortkowiczem był założycielem i członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Księgarni Kolejowych "Ruch" SA. W czasie wojny polsko-rosyjskiej w 1920 roku walczył jako ochotnik w Grupie Operacyjnej Jazdy gen. Jana Sawickiego. W 1918 r. w redakcji "[[Sport Polski|Sportu Polskiego]]", od końca 1924 wydawca „[[Przegląd Sportowy|Przeglądu Sportowego]]”, w latach 1933-36 redaktor naczelny "Tygodnika Ilustrowanego". W 1922 był założycielem Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. W latach 1923-24 pełnił funkcję [[:Plik:Przegląd Sportowy nr 24 z 15.06.1923, s. 7.png|wiceprezesa Polskiego Związku Lekkiej Atletyki]], następnie [[:Plik:I-szy Polski Rocznik Sportowy 1925 s. 68.PNG|jego sekretarza]], miał także [[:Plik:Stadion nr 25 z 18.10.1923, s. 19.png|uprawnienia sędziego lekkoatletycznego]]. Poseł na sejm od 1938 roku. | ||
Podczas kampanii wrześniowej 1939 został [[Wrzesień 1939 - Jan Gebethner zastępcą komendanta Straży Obywatelskiej w Warszawie|zastępcą komendanta Straży Obywatelskiej w Warszawie]]. Od października 1939 do lutego 1340 więziony na Pawiaku, następnie pracował w swojej firmie przejętej w 1941 pod komisaryczny zarząd niemiecki. Podczas okupacji drukował nielegalnie podręcznik polskie dla szkół i prowadził tajne kursy księgarskie. W czasie powstania warszawskiego cały majątek firmy oraz archiwum uległy zniszczeniu. Po wojnie odbudował firmę i prowadził działalność wydawniczą do 1950, kiedy cofnięto mu koncesję. W latach 1945-50 był przewodniczącym Zgromadzenia Kupców m. Warszawy i viceprezesem Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. Następnie przewodniczył Zrzeszeniu Prywatnego Handlu i Usług. W latach 1955-68 pracował w Biurze Międzynarodowych Targów Książki w "Ars Polona". Był członkiem zarządu ZAiKS-u. Po przejściu na emeryturę był rzeczoznawcą w zakresu eksportu książek.<br> | Podczas kampanii wrześniowej 1939 został [[Wrzesień 1939 - Jan Gebethner zastępcą komendanta Straży Obywatelskiej w Warszawie|zastępcą komendanta Straży Obywatelskiej w Warszawie]]. Od października 1939 do lutego 1340 więziony na Pawiaku, następnie pracował w swojej firmie przejętej w 1941 pod komisaryczny zarząd niemiecki. Podczas okupacji drukował nielegalnie podręcznik polskie dla szkół i prowadził tajne kursy księgarskie. W czasie powstania warszawskiego cały majątek firmy oraz archiwum uległy zniszczeniu. Po wojnie odbudował firmę i prowadził działalność wydawniczą do 1950, kiedy cofnięto mu koncesję. W latach 1945-50 był przewodniczącym Zgromadzenia Kupców m. Warszawy i viceprezesem Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. Następnie przewodniczył Zrzeszeniu Prywatnego Handlu i Usług. W latach 1955-68 pracował w Biurze Międzynarodowych Targów Książki w "Ars Polona". Był członkiem zarządu ZAiKS-u. Po przejściu na emeryturę był rzeczoznawcą w zakresu eksportu książek.<br> | ||
Wersja z 14:05, 29 gru 2023
|
Jan Stanisław Gebethner |
|---|
|
Życiorys
Był synem księgarza Jana Roberta Gebethnera (1860-1910) i Marii z domu Herse. Ukończył Gimnazjum im. E. Konopczyńskiego w Warszawie (1912), następnie studiował filologię na UJ w Krakowie, na Uniwersytecie Warszawskim (1915-16) i ponownie w Krakowie (1918), gdzie uzyskał doktorat. Równocześnie studiował na Akademii Handlowej (1913-14). Od 1918 r. był prokurentem, a następnie dyrektorem rodzinnej firmy wydawniczej "Gebethner i Wolff" (działającej od 1857 roku) i współzałożycielem Związku Księgarzy Polskich. W grudniu 1918 z Jakubem Mortkowiczem był założycielem i członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Księgarni Kolejowych "Ruch" SA. W czasie wojny polsko-rosyjskiej w 1920 roku walczył jako ochotnik w Grupie Operacyjnej Jazdy gen. Jana Sawickiego. W 1918 r. w redakcji "Sportu Polskiego", od końca 1924 wydawca „Przeglądu Sportowego”, w latach 1933-36 redaktor naczelny "Tygodnika Ilustrowanego". W 1922 był założycielem Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. W latach 1923-24 pełnił funkcję wiceprezesa Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, następnie jego sekretarza, miał także uprawnienia sędziego lekkoatletycznego. Poseł na sejm od 1938 roku.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 został zastępcą komendanta Straży Obywatelskiej w Warszawie. Od października 1939 do lutego 1340 więziony na Pawiaku, następnie pracował w swojej firmie przejętej w 1941 pod komisaryczny zarząd niemiecki. Podczas okupacji drukował nielegalnie podręcznik polskie dla szkół i prowadził tajne kursy księgarskie. W czasie powstania warszawskiego cały majątek firmy oraz archiwum uległy zniszczeniu. Po wojnie odbudował firmę i prowadził działalność wydawniczą do 1950, kiedy cofnięto mu koncesję. W latach 1945-50 był przewodniczącym Zgromadzenia Kupców m. Warszawy i viceprezesem Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. Następnie przewodniczył Zrzeszeniu Prywatnego Handlu i Usług. W latach 1955-68 pracował w Biurze Międzynarodowych Targów Książki w "Ars Polona". Był członkiem zarządu ZAiKS-u. Po przejściu na emeryturę był rzeczoznawcą w zakresu eksportu książek.
na podst. [1], uzupełnione i poprawione
Informacje prasowe
==> Jan Gebethner - informacje prasowe
Tadeusz Grabowski o udziale J. Gebethnera w stworzeniu drużyny Polonii w 1911
"Steiffer pozostał w dalszym ciągu w Warszawie. Wielokrotnie rozmawiał z Wacławem Czarnockim (który później znany był pod pseudonimem „Denhoff"), Świątkowskimi i Janem Gebethnerem — na temat zorganizowania jednej stałej, silniejszej drużyny, która by łączyła w swych szeregach wybitnych graczy warszawskich. (...)
Zastanawiano się przez kilka dni, rozmawiano z poszczególnymi graczami, wreszcie postanowiono utworzyć nowe zrzeszenie piłkarzy pod nazwą Polonia (...)
Jednocześnie utworzono Polonię II i III, które zorganizował m. in. dr Jan Gebethner, syn znanego w Polsce wydawcy i księgarza, twórcy wielkiej firmy wydawniczej i księgarskiej „Gebethner i Wolff", znany jako wydawca w latach 1925— 1939.
Składy II i III drużyny Polonii zestawiono z resztek Merkurego, Stelli, Sparty i Lechii. Składy te nie były jednak tak trwałe jak skład pierwszej drużyny. W Polonii II w bramce początkowo grał Wyganowski, w obronie Jan Gebethner, w pomocy Jakub Ressau, w napadzie Raszke (późniejszy dziennikarz sportowy), Litauer, Cecyl, Trembicki, Wendorff i inni." (Tadeusz Grabowski, Z lamusa warszawskiego sportu, Warszawa 1957)