Witold Zagórski
| SEZONY: |
|---|
|
Witold Zagórski |
|---|
|
Osiągnięcia sportowe (jako zawodnik Polonii)
- sezon 1956/1957: wicemistrzostwo Polski🥈
- sezon 1958/1959: mistrzostwo Polski🥇
- sezon 1959/1960: wicemistrzostwo Polski🥈
Dodatkowo jako zawodnik Legii Warszawa mistrzostwo Polski w sezonie 1960/1961.
Przez całą karierę rozegrał 49 meczów w reprezentacji Polski (w tym udział - jako zawodnik Polonii - w mistrzostwach Europy 1955, na których Polska zajęła 5. miejsce).
Kariera trenerska
Był twórcą największych sukcesów reprezentacji Polski w koszykówce mężczyzn. Po ukończeniu w 1953 r. Akademii Wychowania Fizycznego zaczął trenować - jako 23-letni zawodnik - juniorów Polonii. W 1957 objął treningi młodzieżowej reprezentacji Polski. W 1961 zastąpił Zygmunta Olesiewicza na stanowisku trenera reprezentacji. W 1963 Polska - będąc gospodarzem mistrzostw Europy - zdobyła wicemistrzostwo. Na dwóch kolejnych mistrzostwach Europy: ZSRR 1965 i Finlandia 1967 reprezentacja sięgnęła po brązowe medale. W 1967 reprezentacja jedyny raz w historii wystąpiła mistrzostwach świata – Urugwaj 1967, na których zajęła 5. miejsce. Witold Zagórski trzykrotnie prowadził reprezentację Polski na igrzyskach olimpijskich: Tokio 1964 (6. miejsce), Meksyk 1968 (6. miejsce) i Monachium 1972 (10. miejsce). Z funkcji trenera reprezentacji Polski zrezygnował w 1975 po niezakwalifikowaniu się przez nią na turniej olimpijski Montreal 1976. W latach 1967–1973 siedem razy prowadził drużynę Europy.
Następnie rozpoczął pracę trenerską w Austrii. W latach 1978–1980 prowadził reprezentację Austrii, a w latach 1982–1984 prowadził I-ligowy Swans Gmunden. W Wiedniu i Gmunden kontynuował aktywność trenerską na różnych poziomach rozgrywek austriackich (kobiet i mężczyzn). Od 1992 prowadził w Salzburgu drużynę koszykówki na wózkach, która 13-krotnie zdobyła tytuł mistrza Austrii, wielokrotnie uczestniczyła też w europejskich pucharach. Prowadził także reprezentację Austrii w tej dyscyplinie.
opis na bazie opisu z Wikipedii[1] (uzupełniony)
Statystyki ligowe
| Sezon | Liga | Gry | Punkty | Średnia |
|---|---|---|---|---|
| 1951–52 | I liga | 12 | 94 | 7,83 |
| 1952–53 | I liga | 9 1 | 68 1 | 7,56 |
| 1953–54 | I liga | 17 2 | 142 2 | 8,35 |
| 1954–55 | I liga | 18 | 275 | 15,28 |
| 1955–56 | I liga | 17 2 | 225 2 | 13,24 |
| 1956–57 | I liga | 14 2 | 152 2 | 10,86 |
| 1957–58 | I liga | 18 1 | 184 1 | 10,22 |
| 1958–59 | I liga | 22 | 190 | 8,64 |
| 1959–60 | I liga | 22 | 194 | 8,82 |
| Razem | — | ≥149 3 | 1524 3 | 10,23 |
1 brak informacji o występach i punktach w 3 meczach 2 brak informacji o występie i punktach w 1 meczu 3 brak informacji w bilansie o potencjalnych występach i punktach w 9 meczach
Zdjęcia
1955-12-04 Polonia Warszawa – Kolejarz Poznań 86:77; Przegląd Sportowy nr 132/1955
mecz 1958-12-06 Wisła Kraków – Polonia Warszawa 69:74; Przegląd Sportowy nr 196/1958
mecz 1959-11-07 Polonia Warszawa – Lech Poznań 87:75; Przegląd Sportowy nr 199/1959
mecz 1959-11-07 Polonia Warszawa – Lech Poznań 87:75; Przegląd Sportowy nr 200/1959
Linki
- profil na Wikipedii[2]
Bibliografia
- Łukasz Cegliński, Marek Cegliński, Srebrni chłopcy Zagórskiego, Warszawa 2013