Stanisław Cendrowski
|
Stanisław Cendrowski |
|---|
|
Życiorys
Był bokserem HKS Varsovia. W 1927 i 1928 zdobywał brązowe medale mistrzostw Polski w wadze półciężkiej. Po likwidacji sekcji bokserskiej w swoim klubie przeszedł w 1929 do Polonii Warszawa, gdzie także kierował także sekcją bokserską.
Od 1929 był działaczem Warszawskiego Okręgowego Związku Bokserskiego, w latach 1932–1934 prezesem Robotniczego Klubu Sportowego Elektryczność Warszawa. W 1937 został mianowany kapitanem związkowym Polskiego Związku Bokserskiego.
Walczył w wojnie obronnej w 1939 oraz w powstaniu warszawskim, w szeregach zgrupowania „Krybar”. Został ranny, dostał się do niewoli, ale uciekł z transportu do Niemiec.
W latach 1957–1965 był ponownie kapitanem związkowym PZB, w latach 1966–1971 wiceprezesem, w latach 1971–1972 prezesem, w latach 1972–1974 i 1975–1980 członkiem zarządu Polskiego Związku Bokserskiego. W tym charakterze uczestniczył w sukcesach polskich bokserów trenowanych przez Feliksa Stamma.
W czasach PRL był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1993 otrzymał Nagrodę im. Aleksandra Rekszy.
na podst. Wikipedii[2]
Informacje prasowe
1930
kierownik sekcji bokserskiej i trener Polonii
Przegląd Sportowy nr 93 z 19.11.1930 s. 5
przewodniczący wydziału sportowego WOZB
Przegląd Sportowy nr 86 z 25.10.1930 s. 2
1931
powrót do treningów bokserskich
Przegląd Sportowy nr 89 z 7.11.1931 s. 5
wystąpienie z Polonii
Przegląd Sportowy nr 98 z 9.12.1931 s. 5
