Tadeusz Gebethner I: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 9: | Linia 9: | ||
* wzrost: 177 cm | * wzrost: 177 cm | ||
* pozycja: napastnik, pomocnik | * pozycja: napastnik, pomocnik | ||
* okres gry w Polonii: 1915-1925 | * '''okres gry w Polonii: 1915-1925''' | ||
* wcześniejsze kluby: [[Stella Warszawa]] | * wcześniejsze kluby: [[Stella Warszawa]] | ||
* późniejsze kluby: - | * późniejsze kluby: - | ||
* [[Prezesi Polonii|prezes Polonii]]: 1915-1918 | * ''[[Prezesi Polonii|prezes Polonii]]: 1915-1918''' | ||
* brat [[Jan Gebethner|Jana]] i [[Wacław Gebethner|Wacława]] Gebethnerów | * brat [[Jan Gebethner|Jana]] i [[Wacław Gebethner|Wacława]] Gebethnerów | ||
* '''adres''': Warszawa ul. Zgoda 12 <small>za [[:Plik:Rzeczpospolita nr 302 z 04.11.1923, s. 6 wp c1.png|Rzeczpospolita nr 302 z 04.11.1923, s. 6 wydanie poranne]]</small> | * '''adres''': Warszawa ul. Zgoda 12 <small>za [[:Plik:Rzeczpospolita nr 302 z 04.11.1923, s. 6 wp c1.png|Rzeczpospolita nr 302 z 04.11.1923, s. 6 wydanie poranne]]</small> | ||
| Linia 21: | Linia 21: | ||
* 🥈 wicemistrzostwo Polski z Polonią Warszawa ([[1921]]) | * 🥈 wicemistrzostwo Polski z Polonią Warszawa ([[1921]]) | ||
* udział w 3 finałach mistrzostw Polski ([[1921]], [[1922]] i [[1923]]) - 19 meczów, 1 gol | * udział w 3 finałach mistrzostw Polski ([[1921]], [[1922]] i [[1923]]) - 19 meczów, 1 gol | ||
trzykrotnie | * trzykrotnie 🥇 mistrzostwo warszawskiej klasy A ([[1921]], [[1923]] i [[1924]]) - 14 meczów | ||
== Statystyki == | == Statystyki == | ||
| Linia 59: | Linia 59: | ||
== Zdjęcia == | == Zdjęcia == | ||
==> [[Tadeusz Gebethner I - zdjęcia]]<br> | ==> [[Tadeusz Gebethner I - zdjęcia]]<br> | ||
== Życiorys == | |||
Pochodził ze znanej rodziny warszawskich księgarzy, jego dziadek Gustaw był twórcą księgarni Gebethner i Wolff. W 1916 r. zdał maturę w męskiej szkole realnej Konopczyńskiego. Studiował później w Wyższej Szkole Handlowej. | |||
Studia i karierę sportował przerwała tymczasowo wojna. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 5 pułku ułanów Zasławskich, z którym przeszedł cały szlak bojowy. Po zakończeniu działań wojennych kierowana przez niego drużyna piłkarska wyjechała na Górny Śląsk, aby uczestniczyć w działaniach patriotycznych mających wspomóc Polskę w mającym się odbyć plebiscycie. W tym czasie drużyna Polonii rozegrała wiele meczów z miejscowymi piłkarzami, a sam Gebethner był instruktorem w klubie Czuwaj Łabędy. Być może współuczestniczył także w tamtym czasie w założeniu "pierwszej" Polonii Bytom. Według niektórych źródeł miał być prezesem klubu bytomskiego klubu, jednakże mógł to być tylko tytuł honorowy. | |||
W 1921 wraz z drużyną Polonii Warszawa wywalczył tytuł wicemistrza Polski. W latach 1915–1925 rozegrał łącznie 137 oficjalnych meczów w barwach swojego macierzystego klubu, będąc jednocześnie przez większość z nich kapitanem drużyny. | |||
Zakończył karierę piłkarską w wieku 28 lat i poświęcił się pracy zawodowej w rodzinnym przedsięwzięciu księgarsko-wydawniczym. W latach 1928–1934 działał w Zarządzie Głównym Związku Księgarzy Polskich. | |||
Na podporucznika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do 5 pułku ułanów Zasławskich. | |||
We wrześniu 1939 jako porucznik rezerwy dołączył do 102 pułku ułanów z którym brał udział w walkach o Grodno i po zakończeniu kampanii został internowany w Rakiszkach na Litwie. Zbiegł z obozu i przebywał w Wilnie do 1941, kiedy przedostał się do Warszawy. | |||
W latach 1942–1944 ukrywał żydowską rodzinę, którą wykupił po jej aresztowaniu, a ostatecznie wysłał na Węgry. Za ten czyn otrzymał pośmiertnie w 1981 tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata[https://sprawiedliwi.org.pl/pl/historie-pomocy/historia-tadeusza-gebethnera]. | |||
W czasie konspiracji pełnił służbę w 3 batalionie pancernym AK. Brał udział w powstaniu warszawskim[https://www.1944.pl/powstancze-biogramy/tadeusz-gebethner,13711.html], w czasie którego został ciężko ranny i stracił rękę oraz nogę. Po kapitulacji powstania przebywał w Stalagu XI-A Altengrabow w rejonie Magdeburga. W pobliskim lazarecie [[Tadeusz Gebethner I - informacje prasowe#Informacje o śmierci|zmarł 14 października 1944]] na skutek ran odniesionych w powstaniu w wieku 46 lat. | |||
Jego grób znalazł się po wojnie na terenie radzieckiego poligonu (obecnie poligon Bundeswehry) i został zrównany z ziemią. | |||
== Linki == | == Linki == | ||
Wersja z 16:01, 7 lip 2024
|
Tadeusz Jerzy Gebethner |
|---|
|
Osiągnięcia sportowe
jako piłkarz
- 🥈 wicemistrzostwo Polski z Polonią Warszawa (1921)
- udział w 3 finałach mistrzostw Polski (1921, 1922 i 1923) - 19 meczów, 1 gol
- trzykrotnie 🥇 mistrzostwo warszawskiej klasy A (1921, 1923 i 1924) - 14 meczów
Statystyki
==> Tadeusz Gebethner I - statystyki
Mecze udokumentowane W składzie Polonii (I drużyna): 113 meczów, 23 gole, 1 asysta - plus 5 mecze wewnętrzne (Drużyna A), 2 gole W składzie Polonii (II drużyna): 2 mecze W składzie reprezentacji Warszawy: 4 mecze - plus 1 mecz (Kadra B)
Lista rozegranych meczów
jako piłkarz
jako hokeista
==> 1918 Hokej
Lista meczów jako sędzia
==> 1916
Informacje prasowe
==> Tadeusz Gebethner I - informacje prasowe
Zdjęcia
==> Tadeusz Gebethner I - zdjęcia
Życiorys
Pochodził ze znanej rodziny warszawskich księgarzy, jego dziadek Gustaw był twórcą księgarni Gebethner i Wolff. W 1916 r. zdał maturę w męskiej szkole realnej Konopczyńskiego. Studiował później w Wyższej Szkole Handlowej.
Studia i karierę sportował przerwała tymczasowo wojna. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 5 pułku ułanów Zasławskich, z którym przeszedł cały szlak bojowy. Po zakończeniu działań wojennych kierowana przez niego drużyna piłkarska wyjechała na Górny Śląsk, aby uczestniczyć w działaniach patriotycznych mających wspomóc Polskę w mającym się odbyć plebiscycie. W tym czasie drużyna Polonii rozegrała wiele meczów z miejscowymi piłkarzami, a sam Gebethner był instruktorem w klubie Czuwaj Łabędy. Być może współuczestniczył także w tamtym czasie w założeniu "pierwszej" Polonii Bytom. Według niektórych źródeł miał być prezesem klubu bytomskiego klubu, jednakże mógł to być tylko tytuł honorowy.
W 1921 wraz z drużyną Polonii Warszawa wywalczył tytuł wicemistrza Polski. W latach 1915–1925 rozegrał łącznie 137 oficjalnych meczów w barwach swojego macierzystego klubu, będąc jednocześnie przez większość z nich kapitanem drużyny.
Zakończył karierę piłkarską w wieku 28 lat i poświęcił się pracy zawodowej w rodzinnym przedsięwzięciu księgarsko-wydawniczym. W latach 1928–1934 działał w Zarządzie Głównym Związku Księgarzy Polskich.
Na podporucznika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do 5 pułku ułanów Zasławskich.
We wrześniu 1939 jako porucznik rezerwy dołączył do 102 pułku ułanów z którym brał udział w walkach o Grodno i po zakończeniu kampanii został internowany w Rakiszkach na Litwie. Zbiegł z obozu i przebywał w Wilnie do 1941, kiedy przedostał się do Warszawy.
W latach 1942–1944 ukrywał żydowską rodzinę, którą wykupił po jej aresztowaniu, a ostatecznie wysłał na Węgry. Za ten czyn otrzymał pośmiertnie w 1981 tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata[1].
W czasie konspiracji pełnił służbę w 3 batalionie pancernym AK. Brał udział w powstaniu warszawskim[2], w czasie którego został ciężko ranny i stracił rękę oraz nogę. Po kapitulacji powstania przebywał w Stalagu XI-A Altengrabow w rejonie Magdeburga. W pobliskim lazarecie zmarł 14 października 1944 na skutek ran odniesionych w powstaniu w wieku 46 lat.
Jego grób znalazł się po wojnie na terenie radzieckiego poligonu (obecnie poligon Bundeswehry) i został zrównany z ziemią.