Bohdan Bartosiewicz: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 2: | Linia 2: | ||
| imię i nazwisko = Bohdan Bartosiewicz | | imię i nazwisko = Bohdan Bartosiewicz | ||
| dane = | | dane = | ||
[[Plik:Bartosiewicz1939.png|200px|thumb|right|<small>1939</small>]] | |||
* koszykarz, siatkarz, trener koszykówki | * koszykarz, siatkarz, trener koszykówki | ||
* data urodzenia: 1918-10-21, Michałowice | * data urodzenia: 1918-10-21, Michałowice | ||
| Linia 41: | Linia 41: | ||
== Informacje prasowe == | == Informacje prasowe == | ||
=== 1973 === | === 1973 === | ||
==== wspomnienie rozgrywek okupacyjnych ==== | ==== wspomnienie rozgrywek okupacyjnych ==== | ||
"Turnieju „szóstek" nie udało się przeprowadzić w czasie okupacji - wyjaśnia Bohdan Bartosiewicz - natomiast „trójki" rozegrały półfinały w kilku podwarszawskich miejscowościach, zaś finał, zwycięski dla Polonii, odbył się w Jeziornie. Niestety, z naszej drużyny pozostałem tylko ja. Jeszcze przed wspomnianym finałem [[Zbigniew Borowski|Zbyszek Borowski]] wyskoczył z piątego piętra ścigany przez gestapo, a [[Wojciech Gosiewski|Wojtek Gosiewski]] i [[Leszek Wiśniewski]] zginęli podczas Powstania Warszawskiego. Byli to moi koledzy nie tylko z boiska, bo przecież łączyła nas także wspólna ława szkolna: wszyscy byliśmy uczniami „Władysława IV"." | "Turnieju „szóstek" nie udało się przeprowadzić w czasie okupacji - wyjaśnia Bohdan Bartosiewicz - natomiast „trójki" rozegrały półfinały w kilku podwarszawskich miejscowościach, zaś finał, zwycięski dla Polonii, odbył się w Jeziornie. Niestety, z naszej drużyny pozostałem tylko ja. Jeszcze przed wspomnianym finałem [[Zbigniew Borowski|Zbyszek Borowski]] wyskoczył z piątego piętra ścigany przez gestapo, a [[Wojciech Gosiewski|Wojtek Gosiewski]] i [[Leszek Wiśniewski]] zginęli podczas Powstania Warszawskiego. Byli to moi koledzy nie tylko z boiska, bo przecież łączyła nas także wspólna ława szkolna: wszyscy byliśmy uczniami „Władysława IV"." | ||
(Trybuna Ludu nr 354 z 21.12.1973 s. 8) | |||
==== wspomnienie trenerskich początków w Polonii ==== | |||
"Rok 1962 — wspomina nasz gość — to było chodzenie po szkołach, obserwowanie rozgrywek i wyławianie najzdolniejszych dziewcząt, z których powstawała polonijna szkółka koszykarska dla zaawansowanych. Każda należąca do niej zawodniczka otrzymywała czekoladę, jeżeli przyprowadziła na zajęcia koleżankę mającą predyspozycje do gry. Sam prowadziłem ćwiczenia z wszystkimi grupami, potem uciekaliśmy się do swego rodzaju wymian: nasz instruktor opiekował się sportem w jednym z liceów ogólnokształcących, dzięki czemu dziewczęta z podstawówki mogły korzystać tam z sali. Wiele zawdzięczamy przychylnemu stosunkowi nauczycieli wf. Doprowadziliśmy przecież do tego, że w wewnętrznych rozgrywkach Polonii brało udział 12-14 drużyn I z tej właśnie niemal pionierskiej roboty powstała wcale nie słaba dzisiejsza kobieca koszykówka w naszym klubie."<br> | |||
(Trybuna Ludu nr 354 z 21.12.1973 s. 8) | (Trybuna Ludu nr 354 z 21.12.1973 s. 8) | ||
Wersja z 22:52, 20 paź 2024
|
Bohdan Bartosiewicz |
|---|
|
Kompletna historia życia Bohdana Bartosiewicza w artykule Bohdan Bartosiewicz – opowieść o patronie Memoriału na stronie SKK Polonia Warszawa[1]
Osiągnięcia sportowe
koszykówka
W mistrzostwach Polski w koszykówce w 1939 jako zawodnik Polonii Warszawa zdobył srebrny medal. W tym samym roku zadebiutował w reprezentacji Polski na Mistrzostwach Europy w Kownie, zdobywając z drużyną brązowy medal. Najprawdopodobniej zagrał we wszystkich meczach - w trzech z nich zdobył 24 punkty.
Karierę koszykarską kontynuował po II wojnie światowej. W pierwszych mistrzostwach powojennych w 1946 r. w barwach Społem Warszawa zajął czwarte miejsce. Od 1947 r. grał w AZS-ie Warszawa, z którym w 1947 zdobył mistrzostwo Polski oraz został powołany do reprezentacji na ME w Pradze, gdzie Polska zajęła szóste miejsce. W 1951 zakończył karierę reprezentacyjną, łącznie wystąpił w 40 spotkaniach.
W sezonie 1951/1952 jako grający trener AZS Warszawa poprowadził swoją drużynę do 7. miejsca w lidze. Następnie prowadził drużyny młodzieżowe w AZS Warszawa i krótko w Starcie Warszawa. Od 1962 pracował w Polonii Warszawa, zdobywając z żeńską drużyną seniorską brązowy medal w sezonie 1966/1967 i 1974/1975 oraz wicemistrzostwo Polski w sezonie 1975/1976.
siatkówka
W okresie okupacji grał w Polonii w konspiracyjnych rozgrywkach siatkarskich trójek. W 1946 zdobył mistrzostwo Polski jako zawodnik Społem Warszawa. Sukces ten powtórzył w barwach AZS Warszawa w 1947 i 1949, zdobywając ponadto brązowy medal w 1948. W latach 1948–1949 zagrał 10 razy w reprezentacji Polski, w tym w historycznym pierwszym meczu tej drużyny 28 lutego 1948 z Czechosłowacją oraz pierwszym międzynarodowym turnieju z udziałem Polski – Igrzyskach Bałkańskich w Sofii.
na podst. sylwetki na Wikipedii (uzupełnione)
Linki
- sylwetka na Wikipedii [2]
- "Bohdan Bartosiewicz – opowieść o patronie Memoriału", skk.poloniawarszawa.com[3]
Zdjęcia
1939
Koszykarze Polonii i WKS Brześć - Bohdan Bartosiewicz 1. z prawej; fot. NAC]]
Przegląd Sportowy nr 25 z 27.03.1939 s. 6
Mistrzostwa Europy w Koszykówce Mężczyzn 1939; Przegląd Sportowy nr 44 z 2.06.1939 s. 6
Informacje prasowe
1973
wspomnienie rozgrywek okupacyjnych
"Turnieju „szóstek" nie udało się przeprowadzić w czasie okupacji - wyjaśnia Bohdan Bartosiewicz - natomiast „trójki" rozegrały półfinały w kilku podwarszawskich miejscowościach, zaś finał, zwycięski dla Polonii, odbył się w Jeziornie. Niestety, z naszej drużyny pozostałem tylko ja. Jeszcze przed wspomnianym finałem Zbyszek Borowski wyskoczył z piątego piętra ścigany przez gestapo, a Wojtek Gosiewski i Leszek Wiśniewski zginęli podczas Powstania Warszawskiego. Byli to moi koledzy nie tylko z boiska, bo przecież łączyła nas także wspólna ława szkolna: wszyscy byliśmy uczniami „Władysława IV"." (Trybuna Ludu nr 354 z 21.12.1973 s. 8)
wspomnienie trenerskich początków w Polonii
"Rok 1962 — wspomina nasz gość — to było chodzenie po szkołach, obserwowanie rozgrywek i wyławianie najzdolniejszych dziewcząt, z których powstawała polonijna szkółka koszykarska dla zaawansowanych. Każda należąca do niej zawodniczka otrzymywała czekoladę, jeżeli przyprowadziła na zajęcia koleżankę mającą predyspozycje do gry. Sam prowadziłem ćwiczenia z wszystkimi grupami, potem uciekaliśmy się do swego rodzaju wymian: nasz instruktor opiekował się sportem w jednym z liceów ogólnokształcących, dzięki czemu dziewczęta z podstawówki mogły korzystać tam z sali. Wiele zawdzięczamy przychylnemu stosunkowi nauczycieli wf. Doprowadziliśmy przecież do tego, że w wewnętrznych rozgrywkach Polonii brało udział 12-14 drużyn I z tej właśnie niemal pionierskiej roboty powstała wcale nie słaba dzisiejsza kobieca koszykówka w naszym klubie."
(Trybuna Ludu nr 354 z 21.12.1973 s. 8)